Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

«Θὰ ῾ρτει.» ........





.........
Κι ὡς προχωροῦσα,
καὶ βράδιαζε, ξανάνιωσα ἀπ᾿ τὴν ἴδια
πληγή, ποὺ ἡ μοίρα μ᾿ ἄνοιξε, τὸ σκότος
νὰ μπαίνει ὁρμητικὰ μὲς στὴν καρδιά μου,
καθὼς ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια μπαίνει
τὸ κύμα σὲ καράβι ποὺ ὁλοένα
βουλιάζει. Κι ὅμως τέτοια ὡς νὰ διψοῦσε
πλημμύραν ἡ καρδιά μου, σᾶ βυθίστη
ὡς νὰ πνίγηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
σὰ βυθίστηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
ἕνα μούρμουρο ἁπλώθη ἀπάνωθέ μου,
ἕνα μούρμουρο,
κ᾿ ἔμοιαζ᾿ ἔλλε:
«Θὰ ῾ρτει.»

Ἄγγελος Σικελιανός / Ἱερὰ Ὁδός  - (1935)/ (ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, E´, Ἴκαρος 1968)

[ αντιγραφή από nektarios ]

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

... η μωρία καταβάλλει την ελληνική σκέψη;



θα κλείσει ή δεν θα κλείσει η αξιολόγηση; και πως θα κλείσει,με ποιους όρους;
πόσες φορές ακόμα θα ζήσουμε αυτή τη διαδικασία; και ποιο είναι το αποτέλεσμα;

και κάθε μέρα να καταστρέφεται η νέα γενιά, το μέλλον της χώρας...
για ποια χώρα για ποιους όλη αυτή η διαδικασία; ποιους αφορά η διαδικασία;

σκέφτομαι.
πόσο ενδιαφέρον θα ήταν, να γνωρίζαμε την άποψη αυτών που προσπαθούμε να σώσουμε κι όχι την δικιά μας προσπάθεια εκλογίκευσης του παραλόγου..
αλλά, βλέπεις ο τρόμος της ενοχής μας οδηγεί στην ελπίδα του απελπισμένου και την ανοχή...
κι ανεχόμαστε κι αντέχουμε - πόσο ακόμα αλήθεια;- να παίζουν μπιλιάρδο στις πλάτες μας ανθρωπάρια, φθηνά ανθρωπάρια.... υποθηκεύοντας το μέλλον ...

αναρωτιέμαι
πότε, κι αν, θα γίνει μια σοβαρή συζήτηση....  συζήτηση με επιχειρήματα..
πότε θα σταματήσουν οι κραυγές και τα συνθήματα..
πότε θα ξεπεράσουμε την "πολυξερία" κάποιων "επιφανών" δημοσιοκάφρων που εργολαβικά, χρόνια τώρα, αναλάβανε τη συσκότιση του κοινού νου και το ντοπάρισμα του μέσου πολίτη εκφοβίζοντας τον....

να δούμε μπας και υπάρχει και άλλος, ή άλλοι, δρόμος/οι βρε αδερφέ....
..
ενδεικτική παράθεση των παρακάτω συζητήσεων :

εδώ ο Διονύσης Χιόνης, καθηγητής Οικονομικών στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, επιχειρηματολογεί για έναν άλλο δρόμο...
ας μπει, τέλος πάντων σε συζήτηση να δούμε υπέρ και κατά....





κι εδώ, αν δεν συμφωνείς με την άποψη (τη μία και μοναδική αλήθεια!!) του Πορτοσάλτε κακό δικό σου.... (δημοσιογραφική δεοντολογία... αντικειμενικότητα.. δημοκρατικός διάλογος...)



... τα συμπεράσματα δικά σας....




Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ανδρείκελα





Σὰ νὰ μὴν ἤρθαμε ποτὲ σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ γῆ,
σὰ νὰ μένουμε ἀκόμη στὴν ἀνυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μία μαρμαρυγή.
Ἄνθρωποι στῶν ἄλλων μόνο τὴ φαντασία.

Ἀπὸ χαρτὶ πλασμένα κι ἀπὸ δισταγμό,
ἀνδρείκελα, στῆς Μοίρας τὰ τυφλὰ δυὸ χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τὸν ἐμπαιγμό,
ἄτονα κοιτώντας, παθητικά, τ᾿ ἀστέρια.

Μακρινὴ χώρα εἶναι γιὰ μᾶς κάθε χαρά,
ἡ ἐλπίδα κι ἡ νεότης ἔννοια ἀφηρημένη.
Ἄλλος δὲν ξέρει ὅτι βρισκόμαστε, παρὰ
ὅποιος πατάει ἐπάνω μας καθὼς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ὁ καιρός.
Ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν ἡ βαθιὰ λύπη στὸ σῶμα,
ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν στὴν ψυχὴ ὁ πραγματικὸς
πόνος μας, γιὰ νὰ λέει ὅτι ὑπάρχουμε ἀκόμα...

[Κώστας Καρυωτάκης]

.... μικρασιατική καταστροφή ...
και ο πολίτης  ζει τον πρωτοφανή αντίκτυπο ...
αδύναμος παρατηρητής της βίαιης αλλαγής στη ζωή του ...
πολιτική αστάθεια ...
οικονομική ένδεια ...
απρόσμενη αλλαγή στον τόπο (πρόσφυγες) ...

πως αλλιώς μπορεί να νοιώθει  από πιόνι, μαριονέτα [ ανδρείκελο ]στα χέρια των άλλων
των άλλων που ερήμην του λαμβάνουν αποφάσεις;
αυτός που ζει την ανασφάλεια, συθέμελα που 'χει  κλονίσει  βεβαιότητες μέσ' στις οποίες γαλουχήθηκε;
αυτός, που κάθε μέρα  βεβαιώνεται.  κανέναν έλεγχο δεν έχει σ' όσα συμβαίνουν γύρα του κι άμεσα τον αφορούν; ...

χάρτινο ανδρείκελο, μηδαμινής αξίας .........

εικόνα του τότε, μετά το '22 ...

κι εικόνα του σήμερα, μετά το '10....

δέσμιος της αδιέξοδης κατάστασης, να ' χει χάσει την αισιόδοξη θέαση
να μην βλέπει ελπίδα για το μέλλον, στερημένος ,ισοπεδωμένος, ματαιωμένος
με το πολιτικό σύστημα να αδυνατεί να αντιμετωπίσει την καταστροφή...
......
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ὁ καιρός.
Ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν ἡ βαθιὰ λύπη στὸ σῶμα,
ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν στὴν ψυχὴ ὁ πραγματικὸς
πόνος μας, γιὰ νὰ λέει ὅτι ὑπάρχουμε ἀκόμα...

...................

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

" Θύρα σιωπηλή των Ηλύσιων, εσέ άνοιξα πρώτη;"






Τρίτη, 13 του Μάη του 2008, [τρίτη και 13!!!] που "βγήκε" τούτο το "τρεχαντήρι"......μ΄ ένα σημείωμα μπούσουλα/στίγμα του ταξιδιού, να συνεχίσει σε νέες διαδρομές στο αχανές του διαδικτύου....  ...................  [ ... Όπως οι πρώτοι εξερευνητές κινούσαν ψάχνοντας, ελεύθερα σκεπτόμενοι, ανήσυχα πνεύματα με επιλογή την αναζήτηση, έτσι χαράζουμε ρότα αναζήτησης. Δεν επιδιώκουμε ντε και καλά να φτάσουμε σε λιμάνι. Μας θέλγει το ταξίδι αυτό καθ' αυτό, η αναζήτηση μας θρέφει. ...]
... δεν ξέρω πόση σημασία μπορεί να έχει η ιστορία σήμερα ...

... κάπου, μετά τις Δημοτικές εκλογές του 2006, μια παρέα ανήσυχων πνευμάτων, προβληματισμένοι, βλέποντας τα αδιέξοδα, συζητάνε για μια περιοδική έκδοση προβληματισμού και επικοινωνίας, ίσοι κι όμοιοι κι όχι σωτήρες και διαφορετικοί/καθοδηγητές 😉 ...
... κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, στην ταβέρνα "Το Πεύκο", στα όρια Περιγιαλίου και Νυδριού, "μοιράστηκαν" και καθήκοντα-στήλες κ.λ.π. .,.
... κι ο τίτλος να κλίνει οριστικά, προς το " ειδέναι" ... 
[ " πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει" ]
... πες η επισημοποίηση!

... για κάποιους - πολλούς - λόγους, αυτό δεν έγινε κατορθωτό. η προσπάθεια ναυάγησε [σάμπως και θα μπορούσε διαφορετική πορεία ναχει, σε χώρο τόσο "αντί - πνευματικό" τόσο υποβαθμισμένο ...]
και μείναμε με την προεργασία ....
.................................................................................................
... κι έναν τίτλο, δεικτικό σκέψεων - ιδεών,δημιουργίας και ταυτόχρονα στροφής - τροπής - αλλαγής, σε "σταθερή" πορεία [ "διαλεκτικής" υφής ], να εκφράζει/καλύπτει τον τομέα "ευθύνης"...
μπορεί να ακούγονται "κάπως" αυτά. για το συγκεκριμένο εγχείρημα ταίριαζαν και "μοιραία" από έννοιες: ιδέα - (και ειδέα) - είδομεν - ιδεώ και τρέπω - (τρόπος), προέκειψε το "ιδεο - τροπ - ιο".
[για να σχολιάσει φίλος ότι του θυμίζει τρόπο ονοματοδοσίας υδρογονάνθρακα, αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει διπλούς και τριπλούς δεσμούς, γιατί "φυσικά" πρέπει να είναι .. ακόρεστος...😞]
... δυο χρόνια περίπου, μετά το "ναυάγιο" της προσπάθειας, βγήκαμε σε "πορεία"...

με μια εικόνα (οδυσσέας και σειρήνες) νάχει να κάνει μ' αυτό καθ' αυτό το ταξίδι.  να προσλαμβάνεις και να μην παρασύρεσαι (δεκτικός στα ακούσματα - σταθερός στην πορεία).
οι σειρήνες, κάλεσμα του πόθου για γνώση, προσωποποίηση της σαγήνης και του θανάτου μαζί ...
ο ήρωας (οδυσσέας) τελικά δεν υποκύπτει, με αποτέλεσμα οι φτερωτές τραγουδίστριες να αυτοκτονήσουν..., κίνηση που τις εξιλεώνει ουσιαστικά/υποχρεωτικά, αφήνοντας το ερώτημα του κατά πόσο και αν αυτό βαραίνει τον ήρωα για απάντηση ...

[ επιλογή της εικόνας, ο πίνακας του Herbert Jamew Draper (1909). ο οδυσσέας δεν κοιτάζει, δεν βλέπει, ούτε ακούει (;) τις σειρήνες, θαρρείς κάτι άλλο φαντασιώνεται...
κι η επιλογή σειρήνες/γοργόνες, αντί σειρήνες/πτηνά (ραψωδία μ), δεικτικό της μετάλλαξης αλλά και του αδιεξόδου (θάνατος/πνιγμός γοργόνας..) και φυσικά της ομορφιάς το θεάσθαι...]
.................................................................................................

... ήρθε το '14 ...
νέα καθήκοντα κι ανατροπές,απρογραμμάτιστα που φέρανε ( επαγγελματικά, οικογενειακά, προσωπικά..)
κι ο χρόνος να μη φτάνει στης καθημερινότητας το κυνήγι, στην προσπάθεια οργάνωσης του χάους (σε μια κοινωνία εξόχως εντροπική...)
ταξίδια και δρόμοι, κι άλλοι δρόμοι να ανοίγονται, κι αδιέξοδα, λές "λερναίοι" δρόμοι....
και το ιδεοτρόπιο να ασφυκτιά, σε μια θάλασσα στρεβλώσεων και διαστρεβλώσεων, δυο χρόνια τώρα που φουντώνει...
επόμενο να "σπάσει" τους κάβους που δεμένο το κρατούσανε και με τιμονιέρη, εραστή των διαδρομών και όχι των διαδρόμων, περιπλανόμενο (γενικά) κι ανήσυχο,να σας κρατά ενήμερους και σε "διορθωτική" πορεία τον nikitas...
[nikitas, μια άλλη ιστορία που σημάδεψε πορείες...]












[από αρχαίο ελληνικό αγγείο ]



[ " Θύρα σιωπηλή των Ηλύσιων, εσέ άνοιξα πρώτη; " -Ρώτημα - ΑΛΑΦΡΟΙΣΚΙΟΤΟΣ - Αγγελος Σικιελιανός]

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

... συνήθειες...

... πόσο μεγάλη η νύχτα, αλήθεια ποιος το ξέρει;
τόσα χρόνια να ψάχνεις την αιτία, να αναρωτιέσαι " που μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι"...
... και να επιμένεις στο ταξίδι ξορκίζοντας φόβους κι ελπίδες.....

...ξανά σφίγγοντας τα χέρια στο τιμόνι, κόντρα στην απάτη των ειδώλων όσο κι αν διαρκεί ...



https://youtu.be/bFnRlpb1Ha4?list=RDVXND9FWzFag



Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

...σκλάβος του χρόνου...

Μέθα

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι
μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα,
τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, κάθε τι ποὺ φεύγει,
κάθε τι ποὺ στενάζει, κάθε τι ποὺ κυλάει, ποὺ τραγουδάει,
ποὺ μιλάει· ῥώτα τί ὥρα εἶναι;
Κι ὁ ἄνεμος, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι,
θὰ σοῦ ἀπαντήσουν: Εἶναι ἡ ὥρα τῆς μέθης!
Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!
Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ ῥακή, μὲ κρασί, μὲ ποίηση, μὲ ἀρετή...
-Μὲ ὅ,τι θέλεις, ἀλλὰ μέθα!...

Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.
Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:
-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!
Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Charles Baudelaire

[από:  www.nektarios.gr]

..........
"Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!"
ή
"Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου, 
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!"
..............
; ; ;


«Κάθε άνθρωπος άξιος γι΄ αυτό τ’ όνομα Έχει μες στην καρδιά ένα κίτρινο Φίδι, Θρονιασμένο σα μέσα σε καθέδρα Που, αν λέει: «Θέλω!» Αποκρίνεται όχι! Βύθισε τα μάτια σου μες στα προσηλωμένα μάτια Των θηλυκών Σατύρων ή των νυμφών του Χάους, Η νύξη λέει: «Το καθήκον σου σκέψου!» Κάνε παιδιά, φύτευε δέντρα Δούλευε στίχους, λάξεψε μάρμαρα Η νύξη λέει: «Θα ζεις απόψε;» Ό,τι κι αν προσχεδιάζει ή αν ελπίζει, Ο άνθρωπος δε ζει μια στιγμή Δίχως να υπομένει το νυγμό της προαγγελίας Της ανυπόφορης Έχιδνας»

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ



Κάθε βράδυ
ξεκινώ αρτιμελής με καλό καιρό,
με δάχτυλα βουτηγμένα σε μέλι,
χείλη πετροπλυμένα,
τυφλός.
Οργωμένος μ' αυταπάρνηση
χαράζω την κοίτη του στήθους σου
με γλώσσα πύρινη
και το πρωί,
σε χνούδι μεταμορφώνομαι,
απαλό, ξανθό κι ανεπαίσθητο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΟΣ-Μεγάλες διώρυγες-Μελάνι 2015