Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Τό παραμύθι ἑνός ραγισμένου ἔρωτα



Μι φορ κι να καιρό,
ταν να γραμμόφωνο.
να λομόναχο γραμμόφωνο.
Μ μπορε κα ν μν τανε γραμμόφωνο
κα νά ταν μόνο να τραγούδι,
πο ζητοσε να γραμμόφωνο,
γι ν πε τ καημό του.

Μι φορ κι να καιρό,
ταν νας Ερωτας.
νας λομόναχος ρωτας
πο γύριζε μ μία πλάκα στ μασχάλη,
γι ν βρε να γραμμόφωνο
γι ν πει τ καημό του.

Αποτέλεσμα εικόνας για γραμμοφωνο

«ρωτα μ σ πλάνεψαν
λλων ματιν μεθύσια
κα μέσ᾿ τ κυπαρίσια
περνς μ μι᾿ λλη νιά;
ρωτ᾿ δικοθάνατε,
ρωτα χρυσομάλλη,
ν σ᾿ εδαν μ μιν λλη,
ταν Λησμονιά».

Μι φορ κι να καιρό,
δν ταν νας ρωτας,
δν ταν νας πόνος.
ταν μισς ρωτας -μισς πόνος-
κα μι μισ πλάκα,
πού λεγε τ μισό της σκοπό:
«ρωτα μ σ... ρωτα μ σ...
ρωτα μισέ... ρωτα μισέ...»

Θέ μου!
Μ
δ βρίσκεται να χέρι!
να πονετικ χέρι,
γι ν᾿ νασηκώσει τ βελόνα
κα ν᾿ κουστε ξανά,
λόκληρος ρωτας,
λόκληρο τ τραγούδι:

«ρωτα μ σ σκότωσαν
τ μαγεμένα βέλη;
ρωτα Μακιαβέλλι.
Τ μάτια πο σ λάβωσαν,
μ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ταν πυρωμένα
κα
μπήχτηκαν βαθιά».
......................................................

Ποιός μου χτυπ τ τζάμι;
Μ μο χτυπτε.
Δν εμαι δ.
δ κατοικε Μοναξι
μ μόνιμη νοικάρισα τ Πλήξη.

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Μάταια χτυπτε.
γ δ μπορ ν᾿ νοίξω.
Δ μπορ ν συρτ
οτ᾿ ς τ πόρτα το σπιτιο μου,
οτ᾿ ς τ πόρτα το λλου κόσμου.

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Δν εμαι δ.
δ εν᾿ να ξερ ντομο
σ᾿ να κόσμο, -φέρετρο-
που παγορεύεται -μ κίνδυνο νάστασης-
κόμη κι θάνατός σου!

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Κάνετε λάθος.
Λάθος στ σπίτι.
Λάθος στ πόρτα.
Λάθος στν αἰῶνα.
Λάθος. Λάθος. Λάθος!

Γι᾿ ατ πάψτε.
Πάψτε -γι τ Θεό- ν μο χτυπτε!
Σς τ ξαναλέω- μή!
δ δ κατοικ γώ.
δ κατοικε μία αμοβόρα
κι κροβάτισα ράχνη,
πο
πρν λίγο φαγε μία πεταλούδα.
Μι χρυσή, λεπτ πεταλούδα,
πο -λίμονο- εχε τ᾿ νομά μου!


ρα δν εχα γαπηθε, ατ ταν λο
σως νόητα ποδύθηκα τ ρόλο
Γελωτοποιο πολ μετρίας κλάσης
Λησμονημένος σ μιν χρηστη ποθήκη
λίθιος κοκλος μ σπασμένη μύτη

 «Κάτω Ἀπὸ Τὰ Κάστρα Τῆς Ἐλπίδας»  -   Μενέλαος Λουντέμης

της ποίησης…



Απόψε

Απόψε οι μνήμες διάβηκαν
μαζί με το μπουρίνι
το σταυροδρόμι των καημών
τ’ ακοίμητων και πάνε
σεργιάνι σταχτοσκόταδο
καθώς η μέρα σβήνει
και μένα θλίψη και καημό
σαν πάντα με κερνάνε.

Μνήμες γιατί γυρίσατε
τ’ αποψινό το βράδυ
να μου θυμίστε τα παλιά
τα πικροποτισμένα
αντί να 'ρθείτε ανάλαφρα
μ’ ένα περίσσιο χάδι
τώρα που όλα μοιάζουνε
να ‘ναι για μένα ξένα.


Τώρα η ζήση διάβηκε
πίσω δεν θα γυρίσει
και δεν προσμένω ανατολή
μόνο στερνή μια δύση.

                               [ΛΕΥΚΑΣ - 2 Δεκεμβρίου 2005]


Αιωνιότητα

Οι Αιώνες κυλούν σαν μαδημένα τριαντάφυλλα
στην απέραντη ποδιά του Σύμπαντος.
Στα αλμυρά νερά της θάλασσας λούζονται οι ακρογιαλιές
Περιμένοντας τον μαΐστρο για να σαλπάρουν.

                                                                                    
 του αλέκου φίλιππα,  ες μνήμη ....
                                                                                               

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

άνοιξη

Ἀστεροσκοπεῖο 

Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου 
δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι 
δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα 
δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς 

Σὲ σκοτεινὰ δωμάτια κλεισμένοι 
δὲν ξέρουν ἂν θὰ πεθάνουν, παραμονεύουν 
μὲ μαῦρες μάσκες καὶ βαριὰ τηλεσκόπια 
μὲ τ᾿ ἄστρα στὴν τσέπη τους βρωμισμένα μὲ ψίχουλα 
μὲ τὶς πέτρες τῶν δειλῶν στὰ χέρια 
παραμονεύου  σ᾿ ἄλλους πλανῆτες τὸ φῶς. Νὰ πεθάνουν 

Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνοιξη ἀπὸ τὴ χαρά της 
ἀπὸ τὸ χρῶμα του τὸ κάθε λουλούδι 
ἀπὸ τὸ χάδι του τὸ κάθε χέρι 
ἀπ᾿ τ᾿ ἀνατρίχιασμά του τὸ κάθε φιλὶ 



 Μίλτος Σαχτούρης 


Αποτέλεσμα εικόνας για ανοιξη ποιηματα

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

«Θὰ ῾ρτει.» ........





.........
Κι ὡς προχωροῦσα,
καὶ βράδιαζε, ξανάνιωσα ἀπ᾿ τὴν ἴδια
πληγή, ποὺ ἡ μοίρα μ᾿ ἄνοιξε, τὸ σκότος
νὰ μπαίνει ὁρμητικὰ μὲς στὴν καρδιά μου,
καθὼς ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια μπαίνει
τὸ κύμα σὲ καράβι ποὺ ὁλοένα
βουλιάζει. Κι ὅμως τέτοια ὡς νὰ διψοῦσε
πλημμύραν ἡ καρδιά μου, σᾶ βυθίστη
ὡς νὰ πνίγηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
σὰ βυθίστηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
ἕνα μούρμουρο ἁπλώθη ἀπάνωθέ μου,
ἕνα μούρμουρο,
κ᾿ ἔμοιαζ᾿ ἔλλε:
«Θὰ ῾ρτει.»

Ἄγγελος Σικελιανός / Ἱερὰ Ὁδός  - (1935)/ (ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, E´, Ἴκαρος 1968)

[ αντιγραφή από nektarios ]

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

... η μωρία καταβάλλει την ελληνική σκέψη;



θα κλείσει ή δεν θα κλείσει η αξιολόγηση; και πως θα κλείσει,με ποιους όρους;
πόσες φορές ακόμα θα ζήσουμε αυτή τη διαδικασία; και ποιο είναι το αποτέλεσμα;

και κάθε μέρα να καταστρέφεται η νέα γενιά, το μέλλον της χώρας...
για ποια χώρα για ποιους όλη αυτή η διαδικασία; ποιους αφορά η διαδικασία;

σκέφτομαι.
πόσο ενδιαφέρον θα ήταν, να γνωρίζαμε την άποψη αυτών που προσπαθούμε να σώσουμε κι όχι την δικιά μας προσπάθεια εκλογίκευσης του παραλόγου..
αλλά, βλέπεις ο τρόμος της ενοχής μας οδηγεί στην ελπίδα του απελπισμένου και την ανοχή...
κι ανεχόμαστε κι αντέχουμε - πόσο ακόμα αλήθεια;- να παίζουν μπιλιάρδο στις πλάτες μας ανθρωπάρια, φθηνά ανθρωπάρια.... υποθηκεύοντας το μέλλον ...

αναρωτιέμαι
πότε, κι αν, θα γίνει μια σοβαρή συζήτηση....  συζήτηση με επιχειρήματα..
πότε θα σταματήσουν οι κραυγές και τα συνθήματα..
πότε θα ξεπεράσουμε την "πολυξερία" κάποιων "επιφανών" δημοσιοκάφρων που εργολαβικά, χρόνια τώρα, αναλάβανε τη συσκότιση του κοινού νου και το ντοπάρισμα του μέσου πολίτη εκφοβίζοντας τον....

να δούμε μπας και υπάρχει και άλλος, ή άλλοι, δρόμος/οι βρε αδερφέ....
..
ενδεικτική παράθεση των παρακάτω συζητήσεων :

εδώ ο Διονύσης Χιόνης, καθηγητής Οικονομικών στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, επιχειρηματολογεί για έναν άλλο δρόμο...
ας μπει, τέλος πάντων σε συζήτηση να δούμε υπέρ και κατά....





κι εδώ, αν δεν συμφωνείς με την άποψη (τη μία και μοναδική αλήθεια!!) του Πορτοσάλτε κακό δικό σου.... (δημοσιογραφική δεοντολογία... αντικειμενικότητα.. δημοκρατικός διάλογος...)



... τα συμπεράσματα δικά σας....




Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Ανδρείκελα





Σὰ νὰ μὴν ἤρθαμε ποτὲ σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ γῆ,
σὰ νὰ μένουμε ἀκόμη στὴν ἀνυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μία μαρμαρυγή.
Ἄνθρωποι στῶν ἄλλων μόνο τὴ φαντασία.

Ἀπὸ χαρτὶ πλασμένα κι ἀπὸ δισταγμό,
ἀνδρείκελα, στῆς Μοίρας τὰ τυφλὰ δυὸ χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τὸν ἐμπαιγμό,
ἄτονα κοιτώντας, παθητικά, τ᾿ ἀστέρια.

Μακρινὴ χώρα εἶναι γιὰ μᾶς κάθε χαρά,
ἡ ἐλπίδα κι ἡ νεότης ἔννοια ἀφηρημένη.
Ἄλλος δὲν ξέρει ὅτι βρισκόμαστε, παρὰ
ὅποιος πατάει ἐπάνω μας καθὼς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ὁ καιρός.
Ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν ἡ βαθιὰ λύπη στὸ σῶμα,
ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν στὴν ψυχὴ ὁ πραγματικὸς
πόνος μας, γιὰ νὰ λέει ὅτι ὑπάρχουμε ἀκόμα...

[Κώστας Καρυωτάκης]

.... μικρασιατική καταστροφή ...
και ο πολίτης  ζει τον πρωτοφανή αντίκτυπο ...
αδύναμος παρατηρητής της βίαιης αλλαγής στη ζωή του ...
πολιτική αστάθεια ...
οικονομική ένδεια ...
απρόσμενη αλλαγή στον τόπο (πρόσφυγες) ...

πως αλλιώς μπορεί να νοιώθει  από πιόνι, μαριονέτα [ ανδρείκελο ]στα χέρια των άλλων
των άλλων που ερήμην του λαμβάνουν αποφάσεις;
αυτός που ζει την ανασφάλεια, συθέμελα που 'χει  κλονίσει  βεβαιότητες μέσ' στις οποίες γαλουχήθηκε;
αυτός, που κάθε μέρα  βεβαιώνεται.  κανέναν έλεγχο δεν έχει σ' όσα συμβαίνουν γύρα του κι άμεσα τον αφορούν; ...

χάρτινο ανδρείκελο, μηδαμινής αξίας .........

εικόνα του τότε, μετά το '22 ...

κι εικόνα του σήμερα, μετά το '10....

δέσμιος της αδιέξοδης κατάστασης, να ' χει χάσει την αισιόδοξη θέαση
να μην βλέπει ελπίδα για το μέλλον, στερημένος ,ισοπεδωμένος, ματαιωμένος
με το πολιτικό σύστημα να αδυνατεί να αντιμετωπίσει την καταστροφή...
......
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ὁ καιρός.
Ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν ἡ βαθιὰ λύπη στὸ σῶμα,
ὤ! κι ἂν δὲν ἦταν στὴν ψυχὴ ὁ πραγματικὸς
πόνος μας, γιὰ νὰ λέει ὅτι ὑπάρχουμε ἀκόμα...

...................