Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

η επανασταση των γαρυφαλλων





24 του Απρίλη του 1974

ε π α ν ά σ τ α σ η   τ ω ν   γ α ρ υ φ ά λ λ ω ν 
 [ Revolução dos Cravos]

χιλιάδες Πορτογάλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Λισσαβώνας, ενώθηκαν με τους επαναστάτες στρατιωτικούς και τοποθέτησαν  κόκκινα γαρύφαλλα στις κάννες των  όπλων σε ένδειξη ειρήνης και συμφιλίωσης ....

ε λ π ί δ ε ς .....

... και πως σβήνουν οι ελπίδες  ;;; .....


... και από τον πλήρη εκδημοκρατισμό, τις κρατικοποιήσεις,τις εθνικοποιήσεις και την έντρομη αναγγελία των TIMES με πηχυαίους τίτλους: 
«Ο καπιταλισμός πέθανε στην Πορτογαλία!»   
οδηγηθήκαμε στην "μεταστροφή' της σιωπηλής πλειοψηφίας.....



το γενικό πρόσταγμα της εξέγερσης, ο συντονισμός, δόθηκε μέσω του κρατικού ραδιοφώνου με δυό τραγούδια....


"Μετά το Αντίο" ("E depois do adeus"), με ερμηνευτή τον Πάουλο ντε Καρβάλιο που εκπροσωπούσε τη χώρα στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον που γινόταν αργά το βράδυ της 24ης Απριλίου 




και το"Γκράντολα, μελαψή πόλη" ("Grandola, Vila Morena") του αντιστασιακού τραγουδιστή Ζέκα Αφόνσο που ακούστηκε στις 12:20 τα ξημερώματα , το οποίο θα γίνει ο "θούριος" της επανάστασης....




Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

... μέτοικοι....


Η αναμμένη λάμπα
Εσείς που υπακούτε σε κυβερνήσεις και Π.Γ.
σαν τους νεοσύλλεκτους στο σιωπητήριο
θ' αναγνωρίσετε μια μέρα πως η ποσότητα της πίκρας
έτσι που νότιζε τούς τοίχους του κελιού
ήταν αναπόφευκτο να φτάσει στην ποιοτική μεταβολή της
και ν' ακουστεί
σαν ουρλιαχτό
σαν εκπυρσοκρότηση.
Εσείς που άλλα λέγατε στους φίλους σας κι άλλα στην
καθοδήγηση 
θ' αναγνωρίσετε μια μέρα πως εγώ
ήμουνα μονάχα παραλήπτης
των όσων μου 'στελναν γραμμένα με λεμόνι
οι φυλακισμένοι
και των δυο ημισφαιρίων. 
Αν μου πρέπει τιμή
είναι που είχα πάντοτε τη λάμπα αναμμένη μέσα στην
κάμαρά μου
κι έκανα την εμφάνιση των μυστικών τους μηνυμάτων
κρατώντας τις λογοκριμένες τους γραφές πάνω από τη
φλόγα.
(Ευθύτης οδών, 1947-1952)
Άρης Αλεξάνδρου (1922-1978)


Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Τό παραμύθι ἑνός ραγισμένου ἔρωτα



Μι φορ κι να καιρό,
ταν να γραμμόφωνο.
να λομόναχο γραμμόφωνο.
Μ μπορε κα ν μν τανε γραμμόφωνο
κα νά ταν μόνο να τραγούδι,
πο ζητοσε να γραμμόφωνο,
γι ν πε τ καημό του.

Μι φορ κι να καιρό,
ταν νας Ερωτας.
νας λομόναχος ρωτας
πο γύριζε μ μία πλάκα στ μασχάλη,
γι ν βρε να γραμμόφωνο
γι ν πει τ καημό του.

Αποτέλεσμα εικόνας για γραμμοφωνο

«ρωτα μ σ πλάνεψαν
λλων ματιν μεθύσια
κα μέσ᾿ τ κυπαρίσια
περνς μ μι᾿ λλη νιά;
ρωτ᾿ δικοθάνατε,
ρωτα χρυσομάλλη,
ν σ᾿ εδαν μ μιν λλη,
ταν Λησμονιά».

Μι φορ κι να καιρό,
δν ταν νας ρωτας,
δν ταν νας πόνος.
ταν μισς ρωτας -μισς πόνος-
κα μι μισ πλάκα,
πού λεγε τ μισό της σκοπό:
«ρωτα μ σ... ρωτα μ σ...
ρωτα μισέ... ρωτα μισέ...»

Θέ μου!
Μ
δ βρίσκεται να χέρι!
να πονετικ χέρι,
γι ν᾿ νασηκώσει τ βελόνα
κα ν᾿ κουστε ξανά,
λόκληρος ρωτας,
λόκληρο τ τραγούδι:

«ρωτα μ σ σκότωσαν
τ μαγεμένα βέλη;
ρωτα Μακιαβέλλι.
Τ μάτια πο σ λάβωσαν,
μ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ταν πυρωμένα
κα
μπήχτηκαν βαθιά».
......................................................

Ποιός μου χτυπ τ τζάμι;
Μ μο χτυπτε.
Δν εμαι δ.
δ κατοικε Μοναξι
μ μόνιμη νοικάρισα τ Πλήξη.

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Μάταια χτυπτε.
γ δ μπορ ν᾿ νοίξω.
Δ μπορ ν συρτ
οτ᾿ ς τ πόρτα το σπιτιο μου,
οτ᾿ ς τ πόρτα το λλου κόσμου.

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Δν εμαι δ.
δ εν᾿ να ξερ ντομο
σ᾿ να κόσμο, -φέρετρο-
που παγορεύεται -μ κίνδυνο νάστασης-
κόμη κι θάνατός σου!

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Κάνετε λάθος.
Λάθος στ σπίτι.
Λάθος στ πόρτα.
Λάθος στν αἰῶνα.
Λάθος. Λάθος. Λάθος!

Γι᾿ ατ πάψτε.
Πάψτε -γι τ Θεό- ν μο χτυπτε!
Σς τ ξαναλέω- μή!
δ δ κατοικ γώ.
δ κατοικε μία αμοβόρα
κι κροβάτισα ράχνη,
πο
πρν λίγο φαγε μία πεταλούδα.
Μι χρυσή, λεπτ πεταλούδα,
πο -λίμονο- εχε τ᾿ νομά μου!


ρα δν εχα γαπηθε, ατ ταν λο
σως νόητα ποδύθηκα τ ρόλο
Γελωτοποιο πολ μετρίας κλάσης
Λησμονημένος σ μιν χρηστη ποθήκη
λίθιος κοκλος μ σπασμένη μύτη

 «Κάτω Ἀπὸ Τὰ Κάστρα Τῆς Ἐλπίδας»  -   Μενέλαος Λουντέμης

της ποίησης…



Απόψε

Απόψε οι μνήμες διάβηκαν
μαζί με το μπουρίνι
το σταυροδρόμι των καημών
τ’ ακοίμητων και πάνε
σεργιάνι σταχτοσκόταδο
καθώς η μέρα σβήνει
και μένα θλίψη και καημό
σαν πάντα με κερνάνε.

Μνήμες γιατί γυρίσατε
τ’ αποψινό το βράδυ
να μου θυμίστε τα παλιά
τα πικροποτισμένα
αντί να 'ρθείτε ανάλαφρα
μ’ ένα περίσσιο χάδι
τώρα που όλα μοιάζουνε
να ‘ναι για μένα ξένα.


Τώρα η ζήση διάβηκε
πίσω δεν θα γυρίσει
και δεν προσμένω ανατολή
μόνο στερνή μια δύση.

                               [ΛΕΥΚΑΣ - 2 Δεκεμβρίου 2005]


Αιωνιότητα

Οι Αιώνες κυλούν σαν μαδημένα τριαντάφυλλα
στην απέραντη ποδιά του Σύμπαντος.
Στα αλμυρά νερά της θάλασσας λούζονται οι ακρογιαλιές
Περιμένοντας τον μαΐστρο για να σαλπάρουν.

                                                                                    
 του αλέκου φίλιππα,  ες μνήμη ....
                                                                                               

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

άνοιξη

Ἀστεροσκοπεῖο 

Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου 
δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι 
δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα 
δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς 

Σὲ σκοτεινὰ δωμάτια κλεισμένοι 
δὲν ξέρουν ἂν θὰ πεθάνουν, παραμονεύουν 
μὲ μαῦρες μάσκες καὶ βαριὰ τηλεσκόπια 
μὲ τ᾿ ἄστρα στὴν τσέπη τους βρωμισμένα μὲ ψίχουλα 
μὲ τὶς πέτρες τῶν δειλῶν στὰ χέρια 
παραμονεύου  σ᾿ ἄλλους πλανῆτες τὸ φῶς. Νὰ πεθάνουν 

Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνοιξη ἀπὸ τὴ χαρά της 
ἀπὸ τὸ χρῶμα του τὸ κάθε λουλούδι 
ἀπὸ τὸ χάδι του τὸ κάθε χέρι 
ἀπ᾿ τ᾿ ἀνατρίχιασμά του τὸ κάθε φιλὶ 



 Μίλτος Σαχτούρης 


Αποτέλεσμα εικόνας για ανοιξη ποιηματα