Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

" Θύρα σιωπηλή των Ηλύσιων, εσέ άνοιξα πρώτη;"






Τρίτη, 13 του Μάη του 2008, [τρίτη και 13!!!] που "βγήκε" τούτο το "τρεχαντήρι"......μ΄ ένα σημείωμα μπούσουλα/στίγμα του ταξιδιού, να συνεχίσει σε νέες διαδρομές στο αχανές του διαδικτύου....  ...................  [ ... Όπως οι πρώτοι εξερευνητές κινούσαν ψάχνοντας, ελεύθερα σκεπτόμενοι, ανήσυχα πνεύματα με επιλογή την αναζήτηση, έτσι χαράζουμε ρότα αναζήτησης. Δεν επιδιώκουμε ντε και καλά να φτάσουμε σε λιμάνι. Μας θέλγει το ταξίδι αυτό καθ' αυτό, η αναζήτηση μας θρέφει. ...]
... δεν ξέρω πόση σημασία μπορεί να έχει η ιστορία σήμερα ...

... κάπου, μετά τις Δημοτικές εκλογές του 2006, μια παρέα ανήσυχων πνευμάτων, προβληματισμένοι, βλέποντας τα αδιέξοδα, συζητάνε για μια περιοδική έκδοση προβληματισμού και επικοινωνίας, ίσοι κι όμοιοι κι όχι σωτήρες και διαφορετικοί/καθοδηγητές 😉 ...
... κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, στην ταβέρνα "Το Πεύκο", στα όρια Περιγιαλίου και Νυδριού, "μοιράστηκαν" και καθήκοντα-στήλες κ.λ.π. .,.
... κι ο τίτλος να κλίνει οριστικά, προς το " ειδέναι" ... 
[ " πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει" ]
... πες η επισημοποίηση!

... για κάποιους - πολλούς - λόγους, αυτό δεν έγινε κατορθωτό. η προσπάθεια ναυάγησε [σάμπως και θα μπορούσε διαφορετική πορεία ναχει, σε χώρο τόσο "αντί - πνευματικό" τόσο υποβαθμισμένο ...]
και μείναμε με την προεργασία ....
.................................................................................................
... κι έναν τίτλο, δεικτικό σκέψεων - ιδεών,δημιουργίας και ταυτόχρονα στροφής - τροπής - αλλαγής, σε "σταθερή" πορεία [ "διαλεκτικής" υφής ], να εκφράζει/καλύπτει τον τομέα "ευθύνης"...
μπορεί να ακούγονται "κάπως" αυτά. για το συγκεκριμένο εγχείρημα ταίριαζαν και "μοιραία" από έννοιες: ιδέα - (και ειδέα) - είδομεν - ιδεώ και τρέπω - (τρόπος), προέκειψε το "ιδεο - τροπ - ιο".
[για να σχολιάσει φίλος ότι του θυμίζει τρόπο ονοματοδοσίας υδρογονάνθρακα, αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει διπλούς και τριπλούς δεσμούς, γιατί "φυσικά" πρέπει να είναι .. ακόρεστος...😞]
... δυο χρόνια περίπου, μετά το "ναυάγιο" της προσπάθειας, βγήκαμε σε "πορεία"...

με μια εικόνα (οδυσσέας και σειρήνες) νάχει να κάνει μ' αυτό καθ' αυτό το ταξίδι.  να προσλαμβάνεις και να μην παρασύρεσαι (δεκτικός στα ακούσματα - σταθερός στην πορεία).
οι σειρήνες, κάλεσμα του πόθου για γνώση, προσωποποίηση της σαγήνης και του θανάτου μαζί ...
ο ήρωας (οδυσσέας) τελικά δεν υποκύπτει, με αποτέλεσμα οι φτερωτές τραγουδίστριες να αυτοκτονήσουν..., κίνηση που τις εξιλεώνει ουσιαστικά/υποχρεωτικά, αφήνοντας το ερώτημα του κατά πόσο και αν αυτό βαραίνει τον ήρωα για απάντηση ...

[ επιλογή της εικόνας, ο πίνακας του Herbert Jamew Draper (1909). ο οδυσσέας δεν κοιτάζει, δεν βλέπει, ούτε ακούει (;) τις σειρήνες, θαρρείς κάτι άλλο φαντασιώνεται...
κι η επιλογή σειρήνες/γοργόνες, αντί σειρήνες/πτηνά (ραψωδία μ), δεικτικό της μετάλλαξης αλλά και του αδιεξόδου (θάνατος/πνιγμός γοργόνας..) και φυσικά της ομορφιάς το θεάσθαι...]
.................................................................................................

... ήρθε το '14 ...
νέα καθήκοντα κι ανατροπές,απρογραμμάτιστα που φέρανε ( επαγγελματικά, οικογενειακά, προσωπικά..)
κι ο χρόνος να μη φτάνει στης καθημερινότητας το κυνήγι, στην προσπάθεια οργάνωσης του χάους (σε μια κοινωνία εξόχως εντροπική...)
ταξίδια και δρόμοι, κι άλλοι δρόμοι να ανοίγονται, κι αδιέξοδα, λές "λερναίοι" δρόμοι....
και το ιδεοτρόπιο να ασφυκτιά, σε μια θάλασσα στρεβλώσεων και διαστρεβλώσεων, δυο χρόνια τώρα που φουντώνει...
επόμενο να "σπάσει" τους κάβους που δεμένο το κρατούσανε και με τιμονιέρη, εραστή των διαδρομών και όχι των διαδρόμων, περιπλανόμενο (γενικά) κι ανήσυχο,να σας κρατά ενήμερους και σε "διορθωτική" πορεία τον nikitas...
[nikitas, μια άλλη ιστορία που σημάδεψε πορείες...]












[από αρχαίο ελληνικό αγγείο ]



[ " Θύρα σιωπηλή των Ηλύσιων, εσέ άνοιξα πρώτη; " -Ρώτημα - ΑΛΑΦΡΟΙΣΚΙΟΤΟΣ - Αγγελος Σικιελιανός]

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

... συνήθειες...

... πόσο μεγάλη η νύχτα, αλήθεια ποιος το ξέρει;
τόσα χρόνια να ψάχνεις την αιτία, να αναρωτιέσαι " που μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι"...
... και να επιμένεις στο ταξίδι ξορκίζοντας φόβους κι ελπίδες.....

...ξανά σφίγγοντας τα χέρια στο τιμόνι, κόντρα στην απάτη των ειδώλων όσο κι αν διαρκεί ...



https://youtu.be/bFnRlpb1Ha4?list=RDVXND9FWzFag



Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

...σκλάβος του χρόνου...

Μέθα

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι
μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα,
τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, κάθε τι ποὺ φεύγει,
κάθε τι ποὺ στενάζει, κάθε τι ποὺ κυλάει, ποὺ τραγουδάει,
ποὺ μιλάει· ῥώτα τί ὥρα εἶναι;
Κι ὁ ἄνεμος, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι,
θὰ σοῦ ἀπαντήσουν: Εἶναι ἡ ὥρα τῆς μέθης!
Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!
Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ ῥακή, μὲ κρασί, μὲ ποίηση, μὲ ἀρετή...
-Μὲ ὅ,τι θέλεις, ἀλλὰ μέθα!...

Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.
Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:
-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!
Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Charles Baudelaire

[από:  www.nektarios.gr]

..........
"Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!"
ή
"Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου, 
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!"
..............
; ; ;


«Κάθε άνθρωπος άξιος γι΄ αυτό τ’ όνομα Έχει μες στην καρδιά ένα κίτρινο Φίδι, Θρονιασμένο σα μέσα σε καθέδρα Που, αν λέει: «Θέλω!» Αποκρίνεται όχι! Βύθισε τα μάτια σου μες στα προσηλωμένα μάτια Των θηλυκών Σατύρων ή των νυμφών του Χάους, Η νύξη λέει: «Το καθήκον σου σκέψου!» Κάνε παιδιά, φύτευε δέντρα Δούλευε στίχους, λάξεψε μάρμαρα Η νύξη λέει: «Θα ζεις απόψε;» Ό,τι κι αν προσχεδιάζει ή αν ελπίζει, Ο άνθρωπος δε ζει μια στιγμή Δίχως να υπομένει το νυγμό της προαγγελίας Της ανυπόφορης Έχιδνας»

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ



Κάθε βράδυ
ξεκινώ αρτιμελής με καλό καιρό,
με δάχτυλα βουτηγμένα σε μέλι,
χείλη πετροπλυμένα,
τυφλός.
Οργωμένος μ' αυταπάρνηση
χαράζω την κοίτη του στήθους σου
με γλώσσα πύρινη
και το πρωί,
σε χνούδι μεταμορφώνομαι,
απαλό, ξανθό κι ανεπαίσθητο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΟΣ-Μεγάλες διώρυγες-Μελάνι 2015



Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Η τετελεσμένη μοίρα


Θα ΄θελα κάποτε να γυρίσω πάλι εκεί,
κοντά στα θεόρατα κύματα και τους ασάλευτους κάβους.
Θα 'θελα να γυρίσω πάλι κάποτε, 
ακόμα κι αν ξαναβυθιστώ στην πέτρα,
κι αν βουλιάξω
κάτω απ' τα κυπαρίσσια και τις ξερολιθιές.
Να 'μαι εγώ εδώ κι εκείνα εκεί
δεν το βαστώ. Δεν υποφέρεται
τέτοιος ζωντανός χωρισμός.
Ας ξεριζώσει λοιπόν τα δέντρα και τα παράθυρα,
κι ας με ξαναφέρει πάλι αυτός ο άνεμος.
Δεν μπορώ πια οι άλλοι να μ' αναγκάζουν,
να μ' αναγκάζει η ίδια η ανάγκη
κι η τετελεσμένη μοίρα.
Ο ήλιος να σέρνει τις αλυσίδες του στη θάλασσα.
Να ουρλιάζει γύρω το μελτέμι.
Η νύχτα να πέφτει σκούρα σα μελάνι.
"Δε θα ξαναπάς ποτέ!",
μου 'λεγε ο άνεμος αυτός.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΑ ΤΟΠΊΑ ΤΟΥ ΉΛΙΟΥ (1971)





ες μνήμην.... "Δε θα ξαναπάς ποτέ!",/ μου ΄λεγε ο άνεμος αυτός. .........

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

το παιγνίδι του ανθρώπου...




" Εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια η γη - άστρο νεκρό - τραβά το "δικό της" δρόμο, χωρισμένη από τον ήλιο. Μέσα σ' ένα γαλαξία από σημαίνοντα και σημαινόμενα. Μ' ελπίδες που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν σαν τέτοιες, μα που ωστόσο ωθούσαν "προς τα εμπρός". Μέσα από μια τέτοια λύσσα για ουτοπίες κι εσχατολογίες, γεννήθηκαν πολλοί μετεωρίτες έλαμψαν πολύ γρήγορα και σβήστηκαν. Η γη εξακολουθεί να γυρίζει. Μέσα σ' ένα σύμπαν όπου η απόκρυψη είναι σαν μια άποψη της προδήλωσης, η "ηθική" του τεχνικού κόσμου παρουσιάζεται σαν μια συνδυαστική των κανόνων του παιγνιδιού και των παραβάσεων του, επιτρεπόμενων ή ανεκτών. Επιτρεπόμενων ή ανεκτών σε ποιόν; Όχι μονάχα στο παιγνίδι του ανθρώπου Αφού το ζήτημα δεν έγκειται μονάχα στο να θεμελιωθεί μια άλφα δοσμένη ηθική, ούτε να επιλεγεί αυθαίρετα μια ηθική ανάμεσα σε άλλες, δε μένει στο παιγνίδι του ανθρώπου παρά να ρευστοποιεί επίσης στο έπακρο τους κανόνες που του επιβάλλονται, κι αυτό είναι και το αποτέλεσμα του παιγνιδιού ανάμεσα στον κόσμο και στον άνθρωπο - εποχιακά. Μέσα σε τούτη την ανάκληση που κάθε εποχή πραγματοποιεί στην πορεία της, έρχεται τέλος η εποχή των εποχών, η πλανητική εποχή, δηλαδή η εποχή όπου πραγματοποιείται η ανάκληση της ανάκλησης. Είναι η εποχή του γίγνεσθαι, της μετάβασης, άρα και της επιστροφής.  Ο Θεός, η Φύση, ο  Άνθρωπος επανέρχεται με την επιστροφή στη Φύση, στο Θεό, στον Άνθρωπο κι όχι στην επιστροφή της Φύσης, του Θεού, του Ανθρώπου. Οι επαναστάσεις κάνουν τις εποχές του γίγνεσθαι, της μετάβασης, να ξαναγυρίζουν. Αυτό είναι το παιγνίδι τους. Μες στα παιγνίδια τους των χωρίς βάθος θεμελίων. Έτσι είμαστε αναγκασμένοι να παίζουμε παραγωγικά σύμφωνα με τους κανόνες του παιγνιδιού, αποκρυπτογραφώντας τους κανόνες της περασμένης - τωρινής - μελλούμενης περιπλάνησης. "

[ ΚΩΣΤΑΣ ΑΞΕΛΟΣ / ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΉ ΗΘΙΚΉ / ΕΣΤΙΑ // απόσπασμα]

Τζόρτζιο ντε Κίρικο, «Σχολή μονομάχων», 1953

μονοτονία....


μεγάλο πρόβλημα η σχέση ανάμεσα στη σκέψη και την πράξη....
το γνωρίζεις,
μας οδηγεί σ' έναν λαβύρινθο από ερωτήματα....
και που η έξοδος άραγε;
- θεωρητική ή πρακτική;
[η διάκριση ανάμεσα σε θεωρία και πράξη από που κρατεί;]
.........................................


n

Κωνσταντίνος Καβάφης



ο,τι αρχίσει θα τελειώσει (;) - νομοτέλεια
ο,τι δεν έχει αρχίσει, δεν τελειώνει ποτέ....
....... ίσως γι αυτό μας τρώνε πάντα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες....

......................................