Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ



Κάθε βράδυ
ξεκινώ αρτιμελής με καλό καιρό,
με δάχτυλα βουτηγμένα σε μέλι,
χείλη πετροπλυμένα,
τυφλός.
Οργωμένος μ' αυταπάρνηση
χαράζω την κοίτη του στήθους σου
με γλώσσα πύρινη
και το πρωί,
σε χνούδι μεταμορφώνομαι,
απαλό, ξανθό κι ανεπαίσθητο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΟΣ-Μεγάλες διώρυγες-Μελάνι 2015



Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Η τετελεσμένη μοίρα


Θα ΄θελα κάποτε να γυρίσω πάλι εκεί,
κοντά στα θεόρατα κύματα και τους ασάλευτους κάβους.
Θα 'θελα να γυρίσω πάλι κάποτε, 
ακόμα κι αν ξαναβυθιστώ στην πέτρα,
κι αν βουλιάξω
κάτω απ' τα κυπαρίσσια και τις ξερολιθιές.
Να 'μαι εγώ εδώ κι εκείνα εκεί
δεν το βαστώ. Δεν υποφέρεται
τέτοιος ζωντανός χωρισμός.
Ας ξεριζώσει λοιπόν τα δέντρα και τα παράθυρα,
κι ας με ξαναφέρει πάλι αυτός ο άνεμος.
Δεν μπορώ πια οι άλλοι να μ' αναγκάζουν,
να μ' αναγκάζει η ίδια η ανάγκη
κι η τετελεσμένη μοίρα.
Ο ήλιος να σέρνει τις αλυσίδες του στη θάλασσα.
Να ουρλιάζει γύρω το μελτέμι.
Η νύχτα να πέφτει σκούρα σα μελάνι.
"Δε θα ξαναπάς ποτέ!",
μου 'λεγε ο άνεμος αυτός.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΑ ΤΟΠΊΑ ΤΟΥ ΉΛΙΟΥ (1971)





ες μνήμην.... "Δε θα ξαναπάς ποτέ!",/ μου ΄λεγε ο άνεμος αυτός. .........

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

το παιγνίδι του ανθρώπου...




" Εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια η γη - άστρο νεκρό - τραβά το "δικό της" δρόμο, χωρισμένη από τον ήλιο. Μέσα σ' ένα γαλαξία από σημαίνοντα και σημαινόμενα. Μ' ελπίδες που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν σαν τέτοιες, μα που ωστόσο ωθούσαν "προς τα εμπρός". Μέσα από μια τέτοια λύσσα για ουτοπίες κι εσχατολογίες, γεννήθηκαν πολλοί μετεωρίτες έλαμψαν πολύ γρήγορα και σβήστηκαν. Η γη εξακολουθεί να γυρίζει. Μέσα σ' ένα σύμπαν όπου η απόκρυψη είναι σαν μια άποψη της προδήλωσης, η "ηθική" του τεχνικού κόσμου παρουσιάζεται σαν μια συνδυαστική των κανόνων του παιγνιδιού και των παραβάσεων του, επιτρεπόμενων ή ανεκτών. Επιτρεπόμενων ή ανεκτών σε ποιόν; Όχι μονάχα στο παιγνίδι του ανθρώπου Αφού το ζήτημα δεν έγκειται μονάχα στο να θεμελιωθεί μια άλφα δοσμένη ηθική, ούτε να επιλεγεί αυθαίρετα μια ηθική ανάμεσα σε άλλες, δε μένει στο παιγνίδι του ανθρώπου παρά να ρευστοποιεί επίσης στο έπακρο τους κανόνες που του επιβάλλονται, κι αυτό είναι και το αποτέλεσμα του παιγνιδιού ανάμεσα στον κόσμο και στον άνθρωπο - εποχιακά. Μέσα σε τούτη την ανάκληση που κάθε εποχή πραγματοποιεί στην πορεία της, έρχεται τέλος η εποχή των εποχών, η πλανητική εποχή, δηλαδή η εποχή όπου πραγματοποιείται η ανάκληση της ανάκλησης. Είναι η εποχή του γίγνεσθαι, της μετάβασης, άρα και της επιστροφής.  Ο Θεός, η Φύση, ο  Άνθρωπος επανέρχεται με την επιστροφή στη Φύση, στο Θεό, στον Άνθρωπο κι όχι στην επιστροφή της Φύσης, του Θεού, του Ανθρώπου. Οι επαναστάσεις κάνουν τις εποχές του γίγνεσθαι, της μετάβασης, να ξαναγυρίζουν. Αυτό είναι το παιγνίδι τους. Μες στα παιγνίδια τους των χωρίς βάθος θεμελίων. Έτσι είμαστε αναγκασμένοι να παίζουμε παραγωγικά σύμφωνα με τους κανόνες του παιγνιδιού, αποκρυπτογραφώντας τους κανόνες της περασμένης - τωρινής - μελλούμενης περιπλάνησης. "

[ ΚΩΣΤΑΣ ΑΞΕΛΟΣ / ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΉ ΗΘΙΚΉ / ΕΣΤΙΑ // απόσπασμα]

Τζόρτζιο ντε Κίρικο, «Σχολή μονομάχων», 1953

μονοτονία....


μεγάλο πρόβλημα η σχέση ανάμεσα στη σκέψη και την πράξη....
το γνωρίζεις,
μας οδηγεί σ' έναν λαβύρινθο από ερωτήματα....
και που η έξοδος άραγε;
- θεωρητική ή πρακτική;
[η διάκριση ανάμεσα σε θεωρία και πράξη από που κρατεί;]
.........................................


n

Κωνσταντίνος Καβάφης



ο,τι αρχίσει θα τελειώσει (;) - νομοτέλεια
ο,τι δεν έχει αρχίσει, δεν τελειώνει ποτέ....
....... ίσως γι αυτό μας τρώνε πάντα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες....

......................................

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Να σταθώ στα πόδια μου...


"..Άντε να σταθώ στα πόδια μου
μετά από τόσα χτυπήματα
έχω ξεχάσει τα βήματα
μα δεν με παίρνει να πώ δε μπορώ
πρέπει να μπώ στο χορό... "

... το μέσα του καθενού μας, φουντωμένο απ΄τις αλλεπάλληλες απογοητεύσεις, απ το πολιτικό σκηνικό, μια σπίθα θαρρώ αρκετή και τ ολοκαύτωμα να γίνει το καινούργιο ... 




... 41 χρόνια ....
καιρός να θάψουμε τα πτώματα, κι ούτε μνημόσυνο μπορεί...
καιρός να αναλάβει η κοινωνία το ρόλο της και να τσακίσει τους αυτονομημένους θεσμούς που μας ελέγχουν καταλύοντας δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία....



Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Πῶς γράφεται ἡ ἱστορία ;


άσχετο; αμ δε....

2:38 : " Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη, που βρίσκεται κάτω από ένα καθεστώς δομικής εξάρτησης από τον εξωτερικό χώρο. Μια εξάρτηση που αρχινάει από το πεδίο της οικονομίας, που πρέπει να επαναλάβουμε σε τελευταία μόνο ανάλυση είναι πάντα καθοριστικό, αλλά πηγαίνει και στο πεδίο της πολιτικής και στο πεδίο της ιδεολογίας και της αισθητικής. Βλέπουμε πως υπάρχει μια συνολική κατάλυση της ταυτότητας μας ακόμα και σ΄αυτά τα μερικά θέματα της αισθητικής. Ο τρόπος πού ναι χτισμένα τα χωριά μας, ο τρόπος πού ναι χτισμένα τα σπίτια μας, ο τρόπος που βλέπουμε το ωραίο."....

ακούστε τον Μοσκώφ, κάπου στα 1983, και ... σκεφτείτε...

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Στους ελαιώνες και στα ξενύχτια των δανείων

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη      
Οι αντι-προτάσεις των θεσμών πείθουν ότι η δια-πραγμάτευση χρησιμοποιείται ως μορφή αυτο-πραγμάτωσης. Φυλές γραφειοκρατών χώνονται, υπάλληλοι της απέραντης ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας προτείνουν, ψιθυρίζουν στο αυτί του Επίτροπου, γίνονται πολύτιμοι. Κάθε αυλικός φροντίζει τον εαυτό του, προτείνει μια ηλιθιότητα που να είναι αρεστή στον προϊστάμενό του. Άρση του ΕΚΑΣ, φούσκωμα του ΦΠΑ στα νησιά, απελευθέρωση απολύσεων, απώλεια κοινόκτητης περιουσίας και στρατηγικών δημόσιων επιχειρήσεων. Η ευρωπαϊκή ιδέα μετεξελίσσεται στη χειρότερη μορφή γραφειοκρατίας. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι ο διοικητικός φορμαλισμός μετεξελίσσεται είτε σε κτηνωδία είτε σε οικονομική δομή που ορίζει την πραγματικότητα. Ο κάτοικος των νησιών, των βουνών, ο φτωχός αστός, ο ανυποστήρικτος, εισπράττει ως οργανικό κομμάτι της καθημερινότητάς του αυτή τη γραφειοκρατική ακρότητα, την άνοια. Αυτό είναι μορφή νεοφιλελευθερισμού; Το να μεταβάλλει ένα σύστημα, την καριέρα ενός υπαλλήλου σε οργανικό μέρος της ποιότητας ενός ξωμάχου;
Την γνωρίζουμε αυτή τη λέξη; «Μάχεται έξω». Στο χωριό. Που σημαίνει ότι η Ελλάδα είχε αποφασίσει το «μέσα» (τη μορφή οικονομίας που εν τέλει τη θανάτωσε). Αναγνωστικό Τετάρτης Δημοτικού. «Από τη ζωή της υπαίθρου» - πρώτη ενότητα. «Το όργωμα» - πρώτο μάθημα. «Στους ελαιώνες και τα νυχτέρια του χωριού» - δεύτερο. Παρεμβάλλεται ένα δημώδες ποίημα. Για το αμπέλι. Στην ταξινόμηση των κειμένων κρύβονταν ο διαμοιρασμός πόλης-υπαίθρου (παραγωγικός κατ' αρχήν, πολιτισμικός και αισθητικός στη συνέχεια), η μορφή ανάπτυξης (ο πρωτογενής τομέας, η αγροτική οικονομία), μπορεί να συγκεφαλαιωνόταν σε κείμενο με μέτρια ποιότητα, αλλά εμπότιζαν καθοριστικά τόσο την μαθητική καθημερινότητα και τις ηθικοκανονιστικές παραδοχές των κοινωνικών ομάδων όσο και την παραγωγική δικαιοπραξία. Μιλούσε το κείμενο παλαιού αναγνωστικού για το όργωμα, για την ελαιοσυλλογή (σ.σ. με ραβδισμό, χτένια ή μάζεμα χαμάδας, ανάλογα), για το αμπέλι: «μη με πουλάς, αφέντη μου, κι εγώ σε ξεχρεώνω», λέει το αμπέλι (η παραγωγική δύναμη) στον αμπελουργό, στον γεωργό.
Αυτή η καθαρή ιεράρχηση παραγωγικών προτεραιοτήτων, οικονομικών σταθμεύσεων, που περιέχονταν στα κείμενα του αρχαίου αναγνωστικού, πόσο απόμακρη είναι στα κείμενα των θεσμών! Πόσο απομακρύνεται από τη διαπραγματευτική αργκό η γη, η ρίζα των πραγμάτων, η αιτία των φαινομένων και των πολιτικών! Αυτές τις διαρρήξεις φαινομένου-αιτίας, ανάγκης-παραγωγικής επιλογής κ.λπ. θεμελιώνουν τα κείμενα των δανειστών έναντι των κειμένων της -έστω- μέτριας σχολικής καθημερινότητας των παλαιών σχολικών αναγνωσμάτων.
Ναι, το ομολογώ. Υπάρχει μια νοσταλγία πίσω από την ανάκληση ενταφιασμένων κειμένων και εκπαιδευτικών δεξιώσεων. Επειδή φοβάμαι και στεναχωριέμαι, μπορεί να στρέφομαι στο παρελθόν, στα -προφανώς ιεροποιημένα- παιδικά μου χρόνια. Όμως νομίζω ότι ακόμα και η νοσταλγία είναι μια ξέφρενη πολιτική αντίρρηση. Γιατί αυτό που συμβαίνει δεν είναι απλώς δυσάρεστο και αδιέξοδο. Κυρίως είναι οξείδωση και σήψη κάθε διαύγασης, κάθε μικρής εξατομικευμένης λάμψης, κάθε ιδέας, κάθε μορφής ευφυΐας. «Η (...) λογοτεχνία θεωρεί τον εαυτό της προαγγελία μελλοντικής συνείδησης και επομένως όχι αλληγορική παράσταση ενός άχρονου σταθερού και πάγιου (...) Ανέκφραστου», γράφει ο καθηγητής της Γερμανικής Φιλολογίας W. Preisendanz. Θα μπορούσε το πρόβλημα της σχέσης των κειμένων (δανειστών, κυβέρνησης και παλαιού αναγνωστικού) να συμπυκνωθεί σε ένα απόσπασμα του ίδιου μελετητή: «Εκείνο που καθιστά αμφίβολη τη δυνατότητα ικανοποίησης του αιτήματος για 'προσέγγιση της πραγματικότητας' είναι η απορρέουσα από το αίτημα αυτό σύνδεση της Λογοτεχνίας με μια δεσμευτική σύλληψη της πραγματικότητας». Εμείς πολιτικά μάλλον επιδιώκουμε το αντίστροφο. Ψιλά γράμματα, ειδικά όταν η πραγματικότητα διαφέρει από τον εαυτό της και δεν συμφέρει τους καριερίστες.
http://www.avgi.gr/article/5596510/stous-elaiones-kai-sta-xenuxtia-ton-daneion