Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

... συναγωγές μνήμης 2 ...


ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ

Μην το ξεχνάς πώς κάποτες θα πεθάνεις
και θα κλειστείς στη γήινη θήκη σου
αφήνοντας έξω την απουσία σου.
Κι αν το πιστεύεις πως θα επιστρέψεις
σαν αποκάμεις πια να περιμένεις
θάχεις πεθάνει για δεύτερη φορά.
Μα τότε, δε θα βρεθεί κανένας να σε κλάψει.

Αλέκος Φίλιππας
δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΛΕΥΚΑΣ" στις 15 Νοεμβρίου 1996 ΠΕΡΙΟΔΟΣ Δ' Αριθμός φύλλου 412


Η ΒΑΡΚΑ

Στην αμμουδιά απόμεινε
πιό πέρα απ' το λιμάνι
ψαρόβαρκα που κάποτες
τη θάλασσα τρυγούσε.
Τη μέρα με τα δίχτυα της
το βράδυ πυροφάνι
με το καμάκι, κι ο ψαράς
εγλυκοτραγουδούσε,
Στην ξύλινη την μνήμη της
όλα κυκλογυρίζουν
και πάνω της ανέμελοι
οι γλάροι φτερουγίζουν.

Αλέκος Φίλιππας
δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΛΕΥΚΑΣ" στις 2 Μαρτίου 1999 ΠΕΡΙΟΔΟΣ Δ' Αριθμός φύλλου 462

Κυριακή 11 του Νοέμβρη του 2012, ο Αλέκος έφυγε για τη γειτονιά των ποιητών εκεί στο επέκεινα... 
... αποχώρησε .....

εδώ... κι εδώ


Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

γλυκοχάραμα

ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ
Αποτέλεσμα εικόνας για γλυκοχαραμα

Βαθειά το γλυκοχάραμα
Αναριγάει σα χάδι
Σαν πούπουλοπεριστεριού
Πούφυγε με τ' αγέρι
Αργά-αργά και δίβουλο
σέρνεται στο σκοτάδι
και φέγγει του από ψηλά
με αυγινό τ' αστέρι

αλέκος φίλιππας

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

... μνήμες...



Εις μνήμην Αλέκου Φίλιππα
(In memoriam)

Γεννήθηκε στις 20 του Δεκέμβρη του 1920, στα Πλατύστομα Λευκάδας. Έφυγε από κοντά μας στις 11 του Νοέμβρη του 2012.
Υπήρξε θεράπων του λόγου και καλλιεργητής της γής.
Ποιήματά του δημοσίευσε σε εφημερίδες και περιοδικά.
το ποίημα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΛΕΥΚΑΣ στις 31 Αυγούστου 1953





Χωριάτικο

Σκλάβε της Γης που σούζησα τη σκληρημένη ζήση
πούχει τις μέρες της τραχειές  σαν τα τραχειά σου χέρια
πόσο φτωχέ σε συμπονώ, αφρόντιστο μελίσσι
στενάζεις μες στον κάματο και τη βαρειά μιζέρια
Νοιώθω μέσα στις φλέβες μου ζεστό τ αγνό σου αίμα
και πάντα συλλογίζομαι και διπλολογαριάζω
τραγουδιστής σου να σταθώ, δικό σ' εγώ 'μαι θρέμμα
και στο δικό σ' αλάφιασμα μαζύ  κι εγώ αλαφιάζω

            ΑΛΕΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ
             Φοιτητής









το λάβαμε σήμερα,ανήμερα στην "γιορτή του" και 65 χρόνια μετά τη δημοσίευσή του!!!

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

" στίγματα πορείας" .....



Η πορεία του γλύπτη Θόδωρου, του Θόδωρου Παπαδημητρίου, στο φωτεινό διάστημα, μεταξύ των δυο σκοτεινών αβύσσων, που το λέμε Ζωή, τέλειωσε στις οχτώ του Θεριστή (χτές) . μια πορεία ογδόντα εφτά γήινων χρόνων.
Η άλλη πορεία, προς την αθανασία, θα συνεχίσει .....

κάποιες απόψεις του από την ηλεκτρονική εφημερίδα του Αγρινίου "Η Νέα Εποχή", εδώ, ακολουθάνε:

Οι απόψεις του

«Είναι ένα ρίσκο», είπε στα «NEA» ο  γλύπτης Θόδωρος (Παπαδημητρίου) - γνωστός στους περισσότερους από το ρολόι-ποδήλατό του που δεσπόζει στον σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα - για την έκθεση-επιστροφή του στο κέντρο σύγχρονης τέχνης «Ιλεάνα Τούντα», έξι χρόνια μετά την τελευταία του ατομική. Μια έκθεση που «παντρεύει» έργα που δημιούργησε το 1974 και άλλα που ολοκλήρωσε μόλις το 2005. «Διακινδυνεύω να δω αν μπορεί να ζήσει στην αναλώσιμη εποχή τού σήμερα χωρίς να είναι μουσειακό τεκμήριο, όπως λειτουργεί συνήθως η τέχνη. Αγγίζει τη σημερινή προβληματική; Αντέχει; Με καίνε όλα αυτά, διότι στο αίτημα της διαχρονικότητας στηρίζεται η δημιουργία μου».

Και την απάντηση ποιος θα τη δώσει; «Δεν είναι απλή και μονοσήμαντη, και περιμένω να τη δώσει ο κόσμος. Προσωπικά δεν μπορώ να διαπιστώσω τη διαφορά ανάμεσα στα παλιά μου έργα και στα καινούργια. Με ενδιαφέρει περισσότερο να δω όμως αν τα παλαιότερα αντέχουν πέρα από τη στιγμιαία αντανάκλαση, τη φόρτιση της δικτατορίας», λέει ο Θόδωρος, που καλεί τον θεατή όχι απλώς να δει τις λευκές «Οθόνες» του - που άλλοτε «κρύβουν» μηνύματα και άλλοτε μοιάζουν με μνήματα - και να τις αντιμετωπίσει ως μέσο επικοινωνίας (θέμα που είναι από τους βασικούς άξονες της δουλειάς του), αλλά και να τις ενεργοποιήσει. Ενδιαμέσως μάλιστα δεν λείπουν και οι αναφορές στη ματράκ-φαλλός (κλομπ) που κάποτε μπορεί να «μιλούσε» για τη βία της χούντας, αλλά σήμερα επιστρέφει ως συνέπεια του πολέμου στο Ιράκ, διότι «μας θίγει ως ανθρώπους του πλανήτη, οπότε οφείλουμε να πάρουμε θέση», εξηγεί ο Θόδωρος που διευκρινίζει πως είναι γλύπτης και όχι καλλιτέχνης.

Ο λόγος; «Δεν συμβιβάστηκα με την εικόνα του καλλιτέχνη. Έβαλα την ανθρωπιά πριν από την τέχνη, γι' αυτό και δεν δήλωσα ποτέ καλλιτέχνης, αλλά γλύπτης. Τεχνίτης δηλαδή που σέβεται την τέχνη με το ήθος των παλιών μαστόρων, έξω από το σύστημα του γκλάμουρ. Το αρνήθηκα βιωματικά, διότι δεν με ενδιέφερε να κάνω τον σπουδαίο, αλλά να κάνω σπουδαία πράγματα. Ζω με το δέλεαρ της τέχνης και όσο γερνάω τόσο το αισθάνομαι πιο βαρύ. Εκθέτω στο σύστημα της τέχνης, αλλά δεν με αγοράζει το μουσείο ή ο συλλέκτης. Αγοράζουν το έργο μου. Δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Είμαι συμβιβασμένος, αλλά όχι ξεπουλημένος. Ο συμβιβασμός είναι ιερή λέξη, δεν είναι ίδια με το ενδίδω».

Τι είναι όμως για έναν καταξιωμένο και αναγνωρισμένο διεθνώς δημιουργό έργο τέχνης; «Για μένα έργο τέχνης σημαίνει να πυκνώσω τον χρόνο, όχι να δημιουργήσω κάτι στιγμιαίο και αναλώσιμο, όπως ένα επίκαιρο σλόγκαν. Τέχνη χωρίς ερωτήματα είναι δημαγωγία. Ο δέκτης πρέπει να είναι ενεργός, έτοιμος να αμφισβητήσει, γι' αυτό και πιστεύω ότι η μεγάλη τέχνη έγινε την εποχή που οι πολίτες αποτελούσαν υψηλούς δέκτες. Οι παθητικοί δεν με ενδιαφέρουν».

Και τι τον ενοχλεί; «Το ότι έχει αλλάξει η σχέση μας με την τέχνη. Κάποτε αποτελούσε πρωταρχικό ζήτημα, τώρα μπήκε στο επιφαινόμενο της ζωής, έγινε αντίστοιχη του πολιτισμού μας. Αντί να στηρίζει τις σχέσεις επιβίωσης, συμβίωσης και διαβίωσης, υπερεξειδικεύτηκε και μετατράπηκε σε ένα γκλάμουρους σύστημα». Και ποιος φταίει για όλα αυτά; «Δεν είναι το θέμα να βρούμε τις εξωτερικές αιτίες, αλλά το δικό μας βάρος ευθύνης στον τρόπο που εξελίσσεται ο πολιτισμός», απαντά. «Είναι άλλοθι για να μη συνειδητοποιήσουμε τη θέση μας στον κόσμο και την ανάγκη ανασυγκρότησης του πολιτισμού μας. Πιστεύω πάντως ότι υπάρχει ακόμη ευκαιρία. Όσο αντιμετωπίζω σκληρές καταστάσεις τόσο ελπίζω ότι υπάρχει ελπίδα. Και όσο ελπίζω τόσο μάχομαι».

Τι θα ζητούσατε λοιπόν από τον Πρωθυπουργό και υπουργό Πολιτισμού για να αλλάξει το σύστημα;

«Δεν θα ζητούσα τίποτα από τους φορείς εξουσίας, αλλά από όσους τον δημιουργούν, διότι όταν οι δημιουργοί παίζουν παιχνίδια εξουσίας προκύπτει και ο εκφυλισμός της τέχνης».

«Δεν παράγω έργα σαν κουλουράκια»

Παρά τα 74 του χρόνια ο Θόδωρος εξακολουθεί όχι μόνο να δημιουργεί, αλλά να παρακολουθεί την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, αν και όπως δηλώνει «τη χρησιμοποιώ, αλλά δεν τη λατρεύω. Πιστεύω στις δυνατότητές της, αλλά θέλω να είμαι συνδεδεμένος με τη ρίζα του πολιτισμού, που είναι η χειρωνακτική εργασία». Όσο για τα μελλοντικά του σχέδια; «Είναι πλέον φθίνουσα η ζωή μου. Δεν παράγω έργα σαν κουλουράκια. Δεν σκοπεύω όμως να αποχαιρετίσω την τέχνη, διότι είναι για μένα επικοινωνιακή διαδικασία. Μέχρι λοιπόν να με ακυρώσει η φύση, δεν θα την αφήσω». Στο μεταξύ δεν κάνει τελειωτικό απολογισμό. «Ώρες ώρες με πιάνει ίλιγγος για το πώς μπόρεσα να κάνω πράγματα σε μη ευνοϊκές συνθήκες πολιτικά και οικονομικά. Προσπάθησα να είμαι όρθιος και να παίρνω τέτοια θέση στη δουλειά μου ώστε να μην προδίδω τον εαυτό μου. Υπάρχουν βεβαίως επιμέρους επιλογές για τις οποίες έχω μετανιώσει, αλλά γενικά στην πυξίδα της ζωής νομίζω ότι ακολούθησα τη σωστή κατεύθυνση».






σε μια από τις τελευταίες, θαρρώ την τελευταία, παρουσία του στις εκδηλώσεις του Ιούλη που διοργάνωνε στον Αλέξανδρο ο "Φηγός"




Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

της επιστροφής ...




του χρόνου η έλλειψη για κάτι σοβαρό, μα και η "πεποίθηση", να πω  η εμπειρία, αδιάφορος  ο λόγος μου που 'ναι για τους πολλούς, να "πελαγοδρομώ" οδηγήσανε, νόημα αν έχει η δημοσιοποίηση εδώ σκέψεων....
καταλυτικό, της "επιστροφής" λόγο, έπαιξε που τελευταία, αφόρητα εκνευριστικά επαναλαμβάνονται εικόνες από άγνοια άραγε (;) η επί σκοπώ (θά ' λεγα πιο πιθανό) στη διαστρέβλωση λόγου και θέσεων μου...
ας μένουν εδώ λοιπόν σκέψεις και προβληματισμός κι αν στο ελάχιστο συμβάλουν / προκαλέσουν σε διάλογο  .....

φωτογραφία: Sunset Over Ischia - Ivan Konstantinovich Aivazovsky



... ποιο δρόμο;


Από την "εφημερίδα των συντακτών", εδώ, το άρθρο που ακολουθεί:

Τα βήματά σου ο δρόμος

Οδοιπόρε, μόνος δρόμος είναι /Τα βήματά σου κι άλλο τίποτε /Οδοιπόρε, δεν έχεις δρόμο /
Μόνος δρόμος είναι η πορεία σου/ Η πορεία σου αυτή είναι ο μόνος δρόμος /
Κι όπως γυρίζεις πίσω βλέπεις τα ίχνη /Ενός δρόμου που πια δεν θα διαβείς /
Οδοιπόρε δεν έχεις άλλο δρόμο/ Παρά μονάχα τα αυλάκια του αφρού στη θάλασσα.
Αντόνιο Ματσάντο, Παροιμίες και τραγούδια
Τώρα που μας λένε πως χάσαμε τον δρόμο μας. Τώρα που μας λένε πως μόνον αυτοί ξέρουν ποιος είναι ο δρόμος ο σωστός. Τώρα που δεν μας επιτρέπουν να ρωτήσουμε πού οδηγεί αυτός ο δρόμος που τον λένε σωστό. Πού οδηγεί όχι τις επενδύσεις, το πλεόνασμα, την ανάπτυξη που μας περιμένει, λένε, στην άλλη γωνία του δρόμου. Αλλά πού οδηγεί αυτόν τον άνθρωπο που διαβαίνει στον δρόμο.
Αυτόν, αυτήν που έχασε τον δρόμο για το σούπερ μάρκετ, για τη λαϊκή, για το νοσοκομείο και που δεν έχει να περιμένει οδική βοήθεια, τουλάχιστον πριν πάρει τον άλλο δρόμο που δικαίως ή αδίκως τον αποκαλούν αγύριστο.
Μήπως γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να χάσουμε τον δρόμο μας; Οχι, απαντά ο Ματσάντο, μαζί με τον Λόρκα εκπρόσωπος της περίφημης «γενιάς του '98» στην Ισπανία.
Υπάρχει δρόμος και ο δρόμος αυτός δεν είναι προδιαγεγραμμένος από καμία μοίρα, καμιά ορατή είτε αόρατη εξουσία, κανέναν προκαθορισμό της υπερκόσμιας είτε της εγκόσμιας -«επίπεδης»- θρησκείας.
Υπάρχει δρόμος, ο μόνος δρόμος, και αυτός είναι τα βήματα που μπορεί και που τολμά ο καθένας μας.
Μήπως αυτό σημαίνει πως ο δρόμος μας είναι καταδικασμένος να είναι μοναχικός; Το αντίθετο. Ο μόνος τρόπος να βρούμε αυθεντικούς συνοδοιπόρους είναι να ανακαλύψουμε ανθρώπους που δεν θα έχουν μιμηθεί τον δικό μας δρόμο, τα δικά μας βήματα, αλλά θα έχουν χαράξει τη δική τους ελεύθερη, υπεύθυνη, αυτόνομη πορεία.
Εδώ, στην ελευθερία, στην ευθύνη, στην αυτονομία και όχι στην τυφλή αντιγραφή τού υποτίθεται ενός και μοναδικού δρόμου είναι που μπορεί να στηριχθεί η αυθεντική συνάντηση και συμπόρευση.
Και για τον λόγο αυτό όσοι θέλουμε πραγματικά τη συνάντηση και τη συμπόρευση πρέπει να μην ακολουθούμε τον οδικό χάρτη που μας πλασάρουν, ακριβές αντίγραφο του δικού τους δρόμου. Ακριβές αντίγραφο και καθόλου σπάνια το πιο κάλπικο.
Ο προδότης Ιούδας ενδεχομένως θα πόζαρε ως το ακριβές αντίγραφο του Ιησού που πρόδωσε. Ισως να πρόδωσε γιατί ένιωσε πως ήταν καιρός το αντίγραφο να πάρει τη θέση του πρωτοτύπου.
Οσοι πορεύτηκαν στον δρόμο του Χριστού όμως ήταν μάλλον οι πιο άτακτοι μαθητές...


https://www.efsyn.gr/arthro/ta-vimata-soy-o-dromos

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Πρωτομαγιά 2018




"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

".... Μα όλα τούτα πια μου φαίνουνται σαν ντύματα φιδιού αδειανά, σα στερεοποιημένες μορφές ενούς κορμιού που πέρασε πια κι ανήσυχο, γυμνό, τρέμοντας στον εχτρικόν αέρα μάχεται τώρα να δημιουργήσει τη νέα του σάρκωση.  ..."

[από γράμμα του Νίκου Καζαντζακη στον Εμμανουήλ Παπαστεφάνου 5-9-1922]


η εργατική πρωτομαγιά
που δεν είναι επέτειος
που είναι ανάγκη
γι αγώνα κι αιτήματα
για συνέχιση των αιματηρών αγώνων που χρόνια δώσανε οι άνθρωποι της δουλειάς και πετύχανε θεαματική βελτίωση στις συνθήκες δουλειάς και στην ποιότητα ζωής (και μεις οι κάποιας ηλικίας γνωρίσαμε)
για επικαιροποίηση των αιτημάτων για οργάνωση

πρωτομαγιά 2018
εννιά χρόνια κρίση ή "κρίση" και μνημόνια σωτηρίας
[ανεξάρτητα του είδους της κρίσης ένα είναι σίγουρο πως ο εργαζόμενος υποφέρει, περνάει κρίση πραγματική]

πρωτομαγιά 2018
με τους ανθρώπους της δουλειάς "εκπαιδευμένους" στο φόβο!!!
φτάσαμε να έχει ενοχές ο άνεργος, ο άστεγος, ο πεινασμένος ο εξαθλιωμένος κι όχι το σύστημα που τον οδήγησε στην εξαθλίωση....,

πρωτομαγιά 2018
ν' αναρωτιέσαι που πήγαν οι ελπίδες για μια ριζοσπαστική αλλαγή.....

γι αυτό και σήμερα βρεθήκαμε εκεί.
κι ας μην συμφωνούμε με κάποιες πρακτικές.
γιατί ξέρουμε μόνο ένα μαζικό κίνημα θα μπορέσει.
κι αυτό πρέπει να κάνει,  το Λόγο  Πράξη.