... Πέρασαν εκατό χρόνια μοναξιάς...

Πέρασαν εκατό χρόνια μοναξιάς

να σ' αγαπάω· 

Γέρασα τώρα,

δε σκύβω στο πηγάδι,

μην αντικρίσω τον Καιρό...

Έβαλα

το μαχαίρι

στη θήκη του· 

τίποτα πιά δεν περιμένω...

Κωστής Μοσκώφ

από τη συλλογή Για τον Έρωτα και την Επανάσταση (1989)   

[... τι κι αν 50 μόνο πέρασαν...]

επίλογος ;

"Οἱ στίχοι αὐτοὶ μπορεῖ καὶ νά ῾ναι οἱ τελευταῖοι
οἱ τελευταῖοι στοὺς τελευταίους ποὺ θὰ γραφτοῦν
Γιατί οἱ μελλούμενοι ποιητὲς δὲ ζοῦνε πιὰ
αὐτοὶ ποὺ θὰ μιλούσανε πεθάναν ὅλοι νέοι
Τὰ θλιβερὰ τραγούδια τους γενήκανε πουλιὰ
σὲ κάποιον ἄλλον οὐρανὸ ποὺ λάμπει ξένος ἥλιος
Γενῆκαν ἄγριοι ποταμοὶ καὶ τρέχουνε στὴ θάλασσα
καὶ τὰ νερά τους δὲν μπορεῖς νὰ ξεχωρίσεις
Στὰ θλιβερὰ τραγούδια τους φύτρωσε ἕνας λωτὸς
νὰ γεννηθοῦμε στὸ χυμό του ἐμεῖς πιὸ νέοι."