Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αλέκος φίλιππας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αλέκος φίλιππας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2021

... δρόμος μεστός ....

 














ΑΠΟΤΥΧΙΑ


Κινήσαμε να σμίξουμε τήν ευτυχία.

Η πορεία θάναι μακρυνή,

γι' αυτό και πήραμε μαζί μας

ένα κομμάτι προσμονής

κι ένα κομμάτι της ελπίδας

στο φτωχικό μας το σακίδιο.

Τα πλοία πούχαν ξεκινήσει

αναζητώντας την στη θάλασσα

γύρισαν στα λιμάνια τους.

Σα μάθανε το σκοπό μας

μας είπανε πως άδικα κινήσαμε.

Αυτό μας είπαν και τα σύγνεφα.

Μονάχα το φεγγάρι από ψηλά

ειρωνικά εχαμογέλασε...


ΑΛΕΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ           "ΛΕΥΚΑΣ" - 2 Μαρτίου 1989 















Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ


Μόνος, κατάμονος, ο δρόμος μέσα στην ομίχλη

σαν το παιδί που έχασε τη μάνα του.

Κι' όμως είναι μεστός απ' την ανάμνηση των πελμάτων

που διασταυρώνονται στις Γεωμετρικές του διαστάσεις.


ΑΛΕΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ        "ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ"  -  20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1964

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2021

καράβια


Καράβια μου που φεύγετε και πάτε

καπνού τολύπες φόντο στη φυγή σας,

αλμύρας ρίγη γύρα σας σκορπάτε

κι αλμύρας ρίγη παίρνετε μαζί σας.

Στα χνάρια σας αφρούς κρυφοκερνιούνται

πηδώντας ανοιχτόφτερα οι γλάροι,

και πάν' απ' τους αφρούς γλυκοφιλιούνται

παντοτινοί της θάλασσας κουρσάροι.


ΑΛΕΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ [20/12/1920 --- 11/11/2012]

"ΛΕΥΚΑΣ" 14 Οκτωβρίου 1993



Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2020

... δειλινό ....

 ... και να μπορούσε, λέει, να εκπληρωνόταν οι ευχές.... 




ΔΕΙΛΙΝΟ


Κροκόχρωμα άνθια σφελαχτών

και σπάρτων στο δρομάκι

που φίδι αναδιπλώνεται

στο πετρωτό το πλάγι,

κι ο ήλιος πάνου απ΄το βουνό

ως τρεις οργιές κρατιέται,

κι ως το ανέμι δροσερό

στη λαγκαδιά διαβαίνει

σμίγει το φως με τους ανθούς

και γίνεται τραγούδι

Κι είπα ευχή ανεκπλήρωτη

με πεθυμιά μεγάλη:

Μια τέτοιαν ώρα, δειλινό

θά 'θελα να γυρίσω

απ' τ' άλλου κόσμου τ' άχαρο

κι αγύριστο ταξίδι.

 

Αλέκος Φίλιππας  "ΛΕΥΚΑΣ" 17 Αυγούστου 2001


... οχτώ χρόνοι περάσανε από κείνο το δειλινό, έντεκα του νοέμβρη του δυο χιλιάδες δώδεκα, που εγκατάλειψε το κόσμο τούτο... το δειλινό της "αναχώρησης"...


Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2019

... Και μεις, ένα μελλοθάνατο φτερούγισμα.


Ανυπαρξία

Οι σκιές ξάπλωσαν καταγής
παίζοντας κρυφτούλι με τον ήλιο.
Γενιές ανθρώπων πάτησαν τούτα τα χώματα,
γενιές ανθρώπων πάλεψαν μαζί τους
κι έπειτα φύγανε νικημένες.
Και μεις, ένα μελλοθάνατο φτερούγισμα.

Μιά σιωπή από σύγνεφα

Μια σιωπή από σύγνεφα άγγιζε τον ορίζοντα.
Τώρα κανένας δεν ξέρει τι γίνεται πίσω από κείνο ντο βουνό,
αγαπάνε την ποίηση,τη λευτεριά, τις γυναίκες
ή καλπάζουνε τα άλογα πάνου σε αρχαία ερείπια.

ΝΟΥΜΑΣ Ιανουάριος 2002

Λευκάδα

Στου Ιόνιου τα κύματα απαλά
δαντελωτό απλώνεις ακρογιάλι,
και στέκεις μέσ΄ σε γνέφια ροδαλά
ή μέσα στου Νοτιά τη παραζάλη.
Με μόχτο στων βουνών σου τις πλαγιές
ο δουλευτής τ΄αμπέλι του φυτεύει
κι από τις νιές ολόχυμες φυτιές
του Διόνυσου ο καρπός γλυκός ανέβει.
Και η ελιά βεθειά στοχαστική
χαμογελάει στον ήλιο και στη μπόρα
το λάδι ετοιμάζει γνοιαστική
να δώσει στου χινόπωρου την ώρα.

Λευκαδίτικος Λόγος/ Πέμπτη 18 Μαρτίου 2004


ΚΥΠΡΟΣ

Με του Αιγαίου τα κύματα
οι στεναγμοί σου ξεκινάνε
Κι έρχονται μες τ΄απόβραδο
πικρό μελτέμι στ΄ακρογιάλια μας
Και να μας τώρα όλοι πλάι σου
κι η θελησή μας μεσ΄στη νύχτα σου
με μια ιαχή:
Είναι ντροπή, είναι ντροπή,
να ζουν ανθρώποι σκλαβωμένοι ...

Αλέκος Φίλιππας - Φοιτητης
"ΛΕΥΚΑΣ"/. 29 Σεπτεμβριου 1954


Αλέκος Φίλιππας  
γεννήθηκε στις 20 Δεκέμβρη 1920 κι 
εγκατέλειψε το κόσμο τούτο, στις   11 Νοέμβρη 2012

Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019

γλυκοχάραμα

ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ
Αποτέλεσμα εικόνας για γλυκοχαραμα

Βαθειά το γλυκοχάραμα
Αναριγάει σα χάδι
Σαν πούπουλοπεριστεριού
Πούφυγε με τ' αγέρι
Αργά-αργά και δίβουλο
σέρνεται στο σκοτάδι
και φέγγει του από ψηλά
με αυγινό τ' αστέρι

αλέκος φίλιππας

Πέμπτη 30 Αυγούστου 2018

... μνήμες...



Εις μνήμην Αλέκου Φίλιππα
(In memoriam)

Γεννήθηκε στις 20 του Δεκέμβρη του 1920, στα Πλατύστομα Λευκάδας. Έφυγε από κοντά μας στις 11 του Νοέμβρη του 2012.
Υπήρξε θεράπων του λόγου και καλλιεργητής της γής.
Ποιήματά του δημοσίευσε σε εφημερίδες και περιοδικά.
το ποίημα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΛΕΥΚΑΣ στις 31 Αυγούστου 1953





Χωριάτικο

Σκλάβε της Γης που σούζησα τη σκληρημένη ζήση
πούχει τις μέρες της τραχειές  σαν τα τραχειά σου χέρια
πόσο φτωχέ σε συμπονώ, αφρόντιστο μελίσσι
στενάζεις μες στον κάματο και τη βαρειά μιζέρια
Νοιώθω μέσα στις φλέβες μου ζεστό τ αγνό σου αίμα
και πάντα συλλογίζομαι και διπλολογαριάζω
τραγουδιστής σου να σταθώ, δικό σ' εγώ 'μαι θρέμμα
και στο δικό σ' αλάφιασμα μαζύ  κι εγώ αλαφιάζω

            ΑΛΕΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ
             Φοιτητής









το λάβαμε σήμερα,ανήμερα στην "γιορτή του" και 65 χρόνια μετά τη δημοσίευσή του!!!

Τρίτη 21 Μαρτίου 2017

της ποίησης…



Απόψε

Απόψε οι μνήμες διάβηκαν
μαζί με το μπουρίνι
το σταυροδρόμι των καημών
τ’ ακοίμητων και πάνε
σεργιάνι σταχτοσκόταδο
καθώς η μέρα σβήνει
και μένα θλίψη και καημό
σαν πάντα με κερνάνε.

Μνήμες γιατί γυρίσατε
τ’ αποψινό το βράδυ
να μου θυμίστε τα παλιά
τα πικροποτισμένα
αντί να 'ρθείτε ανάλαφρα
μ’ ένα περίσσιο χάδι
τώρα που όλα μοιάζουνε
να ‘ναι για μένα ξένα.


Τώρα η ζήση διάβηκε
πίσω δεν θα γυρίσει
και δεν προσμένω ανατολή
μόνο στερνή μια δύση.

                               [ΛΕΥΚΑΣ - 2 Δεκεμβρίου 2005]


Αιωνιότητα

Οι Αιώνες κυλούν σαν μαδημένα τριαντάφυλλα
στην απέραντη ποδιά του Σύμπαντος.
Στα αλμυρά νερά της θάλασσας λούζονται οι ακρογιαλιές
Περιμένοντας τον μαΐστρο για να σαλπάρουν.

                                                                                    
 του αλέκου φίλιππα,  ες μνήμη ....
                                                                                               

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

λεύτερος σαν φως...


ζητούσε, λόγος ποιητικός, από το χάροντα
ναρθεί, μαζί με το μπουρίνι
[μια μέρα δειλινό, μπουρίνι να φυσάει, ]
κι ακάλεστος
-καθώς λυσσομανά,ήχοι κι εικόνες, θαρρώ, δρόμους ν΄ανοίγουνε
στης φαντασίας τα στενά...-
μ΄αυτός παράκουσε...
κι ήρθε μια μέρα χλιαρή του χινόπωρου
μια μέρα πούσερνε καλοκαιριά
και μια ηρεμία ολύμπια...
[παράξενο το φετινό χινόπωρο,
παράξενο πολύ...]

κυριακή 11 του νοέβρη του 2012
δειλινό....
εκεί που η μέρα. κουρασμένη, γέρνει
στης νύχτας  υποκύπτοντας τον ερχομό
διάλεξε το δρόμο για του χαμού τ΄ αγύριστου τη χώρα....
λεύτερος σαν φως
-ποιος ξέρει, ο δρόμος τούτος, της πράξης για της φαντασίας
πλάσμα της καρδιάς..-
απ΄το πρωί μια ήρεμη βύθιση
κι έπειτα η ΣΙΓΉ...
"αρμοδέθηκε πια, σοφίλιασε με την Άβυσσο,
όπως ο σπόρος του αντρός με το σπλάχνο της
γυναίκας."




"Λέω να γίνω πατέρας του πατέρα μου,
ένας πατέρας που του έτυχε
σιωπηλό και δύστροπο παιδί,
και να του πω μια ιστορία
για να τον πάρει ο ύπνος.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε και τον πατέρα..."

[απο τα γυαλινα γιάννενα του μιχάλη γκανά]