... το πάθος της συκοφαντίας....

 

Ενημερώθηκα, από φίλο, για την αιχμή περί πόθεν έσχες μελών της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής Δήμου Λευκάδας (2014-2019) πού άφησε ο δημοσιογράφος κ. Ηλίας Γεωργάκης σε συνέντευξή του που έδωσε στον κ Παναγιώτη Κουνιάκη στο radio Prisma 91.6. Την συνέντευξη θα βρείτε εδώ.

Ο αναγνώστης του απομαγνητοφωνημένου κειμένου διαβάζει: " Θέλετε να πούμε και για το πόθεν έσχες ορισμένων της απερχόμενης δημοτικής αρχής; Τι αριστεροί ήταν με δεξιά τσέπη" το οποίο θα ακούσει και στο ηχητικό που συνοδεύει την δημοσίευση στο 16:34. Προτείνω να ακουστεί το ηχητικό γιατί είναι - θεωρώ - αποκαλυπτικός ο τόνος της φωνής του κ Γεωργάκη.

Εδώ, σαφέστατα, υπονοεί, ο ομιλών, ότι μέλη της προηγούμενης δημοτικής αρχής (μέλη γενικά, άρα οποιοσδήποτε!!!) συμμετείχαν σε παράνομες πράξεις / συναλλαγές, οικονομικής ή άλλης φύσεως, προκειμένου να ωφεληθούν οι περιουσίες τους. Μιλάμε για καταχραστές του δημοσίου χρήματος!!!

Ως έγκριτος δημοσιογράφος, χρόνια τώρα, που την δεοντολογία οφείλει να γνωρίζει αλλά και να εφαρμόζει, κατανοεί το μέγεθος της καταγγελίας αυτής. Και γνωρίζει επίσης πόσο μεγεθύνεται η βαρύτητά της όταν εκφωνείται από τον δημοσιογράφο έγκριτης εφημερίδας των Αθηνών σε σχέση με τον λόγο του απλού συμπολίτη της Χώρας, του μπάρμπα Τάσσου αίφνης ...

Όφειλε, αν έχει στοιχεία, να τα καταθέσει  στις αρμόδιες αρχές (δίωξη οικονομικού εγκλήματος, εισαγγελέα, ΥΠΕΣ, ΥΠΟΙΚ κλπ) και γιατί όχι, θα πω εγώ, να τα δημοσιοποιήσει ώστε να γνωρίζει και ο κόσμος. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει να θεωρηθεί συνένοχος επειδή καλύπτει καταχραστές του δημοσίου χρήματος. Ή απλά θα αποδειχτεί ένας κοινός συκοφάντης ο οποίος κάνοντας χρήση του ονόματος του λόγω της θέσης του, ενεργεί με σκοπό να πλήξει συνειδήσεις συμπολιτών μας. Και γνωρίζει ότι ακόμη κι αν ζητήσει δημόσια συγνώμη ήδη έχει σπείρει την διαβολή.  Με σκοπό άραγε;;...

"Οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἀφορητότερον τοῖς ὀδυνωμένοις λόγον δυνάμενον δακεῖν ψυχὴν",  ιερός Χρυσόστομος

σκιτσο Jeffrey Thompson

νέα περίοδος - καλή αρχή!!!

της δημοτικής αρχής η αλλαγή κι επίσημα
κι αρχίζει το στοίχημα το μεγάλο. για τη νέα δημοτική αρχή των Λευκαδίων, μα περισσότερο για το κόσμο που την εμπιστεύτηκε

μικρό το βήμα της επιλογής μη το νομίζετε, τούτων των αθεράπευτα ρομαντικών που επιμένουνε...
που καταμεσής στης κρίσης το τυφώνα, σε μια κατάρρευση πρωτόγνωρη σε έκταση, ένταση, διάρκεια, προσφέρουν εαυτούς λειτουργούς των κοινών...
ελπίδα, πρώτα και κύρια ελπίδα φέροντες!
που δεν δειλιάσανε,δεν κιοτέψανε δεν επιλέξανε τη σιγουριά της κριτικής από την ακρούλα μακρόθεν  και τις μεγάλες κουβέντες
ε λοιπόν, γι' αυτό και μόνο πρέπει να πετύχει τούτη η αλλαγή, τούτη η δημοτική αρχή
για την ελπίδα που μοιράζει
και σ' αυτή τη πορεία ζητάει και θα προσπαθήσει, και θα το καταφέρει, σίγουρα, του κόσμου τη συμπαράσταση του κόσμου τη συμμετοχή με προτάσεις αλλά και κριτική και έλεγχο να έχει
γιατί τελικά υπόθεση του κόσμου είναι το μέλλον κι όχι των λογής λογής σωτήρων που λευκή ζητούσανε εξουσιοδότηση  

σε μιάν αιθέρια εποχή ...

«Κράτησε τὰ ὄνειρά σου· οἱ συνετοὶ δὲν ἔχουν ἔτσι ὡραῖα σὰν τοὺς τρελούς!»

ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ἡ κούνια μου ἀκουμποῦσε στὴ βιβλιοθήκη, Βαβὴλ σκοτεινόν, ὅπου μυθιστόρημα, ἐπιστήμη, μυθολογία, τὰ πάντα, ἡ λατινικὴ τέφρα καὶ ἡ ἑλληνικὴ σκόνη, ἀνακατευόσαντε. Δὲν ἤμουν μεγαλύτερος ἀπὸ ἕνα βιβλίο.
Δυὸ φωνὲς μοῦ μιλοῦσαν. Ἡ πρώτη, ὕπουλη καὶ σταθερή, ἔλεγε: «Ἡ Γῆ εἶναι ἕνα γλύκισμα ὡραῖο· μπορῶ (καὶ ἡ εὐχαρίστησή σου θά ῾ναι τότε χωρὶς τέλος!) νὰ σοῦ δώσω μίαν ὄρεξη παρόμοια μεγάλη». Καὶ ἡ δεύτερη: «Ἔλα! ὤ, ἔλα στὸ ταξίδι τῶν ὀνείρων, πέρα ἀπὸ τὸ δυνατό, πέρα ἀπὸ τὸ γνωρισμένο!».Καὶ ἡ φωνὴ αὐτὴ ἐτραγουδοῦσε ὅπως ὁ ἄνεμος στὶς ἀκρογιαλιές, φάντασμα ποὺ κλαυθμυρίζει καὶ κανεὶς δὲν ξέρει πούθε ἦρθε, ποὺ χαϊδεύει τὸ αὐτὶ κι ὅμως τρομάζει. Σοῦ ἀπάντησα: «Ναί! γλυκιὰ φωνή!».
Ἀπὸ τότε κρατάει αὐτὸ ποὺ μπορεῖ, ἀλίμονο! νὰ εἰπωθεῖ πληγή μου καὶ πεπρωμένο μου. Πίσω ἀπὸ τὶς σκηνοθεσίες τῆς ἀπεράντου ὑπάρξεως, στὸ μελανότερο τῆς ἀβύσσου, βλέπω καθαρὰ κόσμους παράξενους, καί, θῦμα ἐκστατικὸ τῆς ὀξυδέρκειάς μου, σέρνω φίδια ποὺ μοῦ δαγκάνουν τὰ πόδια. Κι ἀπὸ ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ἀγαπῶ τόσο τρυφερά, καθὼς οἱ προφῆτες, τὴν ἔρημο καὶ τὴ θάλασσα, γελῶ στὰ πένθη κλαίω στὶς γιορτές, βρίσκω μία γεύση γλυκιὰ στὸ πικρὸ κρασί, νομίζω πολλὲς φορὲς γιὰ ψέματα τὶς ἀλήθειες, καί, μὲ τὰ μάτια στὸν οὐρανό, πέφτω σὲ γκρεμούς.
Ἀλλὰ ἡ Φωνὴ μὲ παρηγορεῖ καὶ λέει: «Κράτησε τὰ ὄνειρά σου· οἱ συνετοὶ δὲν ἔχουν ἔτσι ὡραῖα σὰν τοὺς τρελούς!»
CHARLES BAUDELAIRE

Κώστας Καρυωτάκης Συλλογή: ΝΗΠΕΝΘΗ