Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επιστροφή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επιστροφή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 24 Μαΐου 2018

της επιστροφής ...




του χρόνου η έλλειψη για κάτι σοβαρό, μα και η "πεποίθηση", να πω  η εμπειρία, αδιάφορος  ο λόγος μου που 'ναι για τους πολλούς, να "πελαγοδρομώ" οδηγήσανε, νόημα αν έχει η δημοσιοποίηση εδώ σκέψεων....
καταλυτικό, της "επιστροφής" λόγο, έπαιξε που τελευταία, αφόρητα εκνευριστικά επαναλαμβάνονται εικόνες από άγνοια άραγε (;) η επί σκοπώ (θά ' λεγα πιο πιθανό) στη διαστρέβλωση λόγου και θέσεων μου...
ας μένουν εδώ λοιπόν σκέψεις και προβληματισμός κι αν στο ελάχιστο συμβάλουν / προκαλέσουν σε διάλογο  .....

φωτογραφία: Sunset Over Ischia - Ivan Konstantinovich Aivazovsky



Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017

" Θύρα σιωπηλή των Ηλύσιων, εσέ άνοιξα πρώτη;"






Τρίτη, 13 του Μάη του 2008, [τρίτη και 13!!!] που "βγήκε" τούτο το "τρεχαντήρι"......μ΄ ένα σημείωμα μπούσουλα/στίγμα του ταξιδιού, να συνεχίσει σε νέες διαδρομές στο αχανές του διαδικτύου....  ...................  [ ... Όπως οι πρώτοι εξερευνητές κινούσαν ψάχνοντας, ελεύθερα σκεπτόμενοι, ανήσυχα πνεύματα με επιλογή την αναζήτηση, έτσι χαράζουμε ρότα αναζήτησης. Δεν επιδιώκουμε ντε και καλά να φτάσουμε σε λιμάνι. Μας θέλγει το ταξίδι αυτό καθ' αυτό, η αναζήτηση μας θρέφει. ...]
... δεν ξέρω πόση σημασία μπορεί να έχει η ιστορία σήμερα ...

... κάπου, μετά τις Δημοτικές εκλογές του 2006, μια παρέα ανήσυχων πνευμάτων, προβληματισμένοι, βλέποντας τα αδιέξοδα, συζητάνε για μια περιοδική έκδοση προβληματισμού και επικοινωνίας, ίσοι κι όμοιοι κι όχι σωτήρες και διαφορετικοί/καθοδηγητές 😉 ...
... κείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, στην ταβέρνα "Το Πεύκο", στα όρια Περιγιαλίου και Νυδριού, "μοιράστηκαν" και καθήκοντα-στήλες κ.λ.π. .,.
... κι ο τίτλος να κλίνει οριστικά, προς το " ειδέναι" ... 
[ " πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει" ]
... πες η επισημοποίηση!

... για κάποιους - πολλούς - λόγους, αυτό δεν έγινε κατορθωτό. η προσπάθεια ναυάγησε [σάμπως και θα μπορούσε διαφορετική πορεία ναχει, σε χώρο τόσο "αντί - πνευματικό" τόσο υποβαθμισμένο ...]
και μείναμε με την προεργασία ....
.................................................................................................
... κι έναν τίτλο, δεικτικό σκέψεων - ιδεών,δημιουργίας και ταυτόχρονα στροφής - τροπής - αλλαγής, σε "σταθερή" πορεία [ "διαλεκτικής" υφής ], να εκφράζει/καλύπτει τον τομέα "ευθύνης"...
μπορεί να ακούγονται "κάπως" αυτά. για το συγκεκριμένο εγχείρημα ταίριαζαν και "μοιραία" από έννοιες: ιδέα - (και ειδέα) - είδομεν - ιδεώ και τρέπω - (τρόπος), προέκειψε το "ιδεο - τροπ - ιο".
[για να σχολιάσει φίλος ότι του θυμίζει τρόπο ονοματοδοσίας υδρογονάνθρακα, αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει διπλούς και τριπλούς δεσμούς, γιατί "φυσικά" πρέπει να είναι .. ακόρεστος...😞]
... δυο χρόνια περίπου, μετά το "ναυάγιο" της προσπάθειας, βγήκαμε σε "πορεία"...

με μια εικόνα (οδυσσέας και σειρήνες) νάχει να κάνει μ' αυτό καθ' αυτό το ταξίδι.  να προσλαμβάνεις και να μην παρασύρεσαι (δεκτικός στα ακούσματα - σταθερός στην πορεία).
οι σειρήνες, κάλεσμα του πόθου για γνώση, προσωποποίηση της σαγήνης και του θανάτου μαζί ...
ο ήρωας (οδυσσέας) τελικά δεν υποκύπτει, με αποτέλεσμα οι φτερωτές τραγουδίστριες να αυτοκτονήσουν..., κίνηση που τις εξιλεώνει ουσιαστικά/υποχρεωτικά, αφήνοντας το ερώτημα του κατά πόσο και αν αυτό βαραίνει τον ήρωα για απάντηση ...

[ επιλογή της εικόνας, ο πίνακας του Herbert Jamew Draper (1909). ο οδυσσέας δεν κοιτάζει, δεν βλέπει, ούτε ακούει (;) τις σειρήνες, θαρρείς κάτι άλλο φαντασιώνεται...
κι η επιλογή σειρήνες/γοργόνες, αντί σειρήνες/πτηνά (ραψωδία μ), δεικτικό της μετάλλαξης αλλά και του αδιεξόδου (θάνατος/πνιγμός γοργόνας..) και φυσικά της ομορφιάς το θεάσθαι...]
.................................................................................................

... ήρθε το '14 ...
νέα καθήκοντα κι ανατροπές,απρογραμμάτιστα που φέρανε ( επαγγελματικά, οικογενειακά, προσωπικά..)
κι ο χρόνος να μη φτάνει στης καθημερινότητας το κυνήγι, στην προσπάθεια οργάνωσης του χάους (σε μια κοινωνία εξόχως εντροπική...)
ταξίδια και δρόμοι, κι άλλοι δρόμοι να ανοίγονται, κι αδιέξοδα, λές "λερναίοι" δρόμοι....
και το ιδεοτρόπιο να ασφυκτιά, σε μια θάλασσα στρεβλώσεων και διαστρεβλώσεων, δυο χρόνια τώρα που φουντώνει...
επόμενο να "σπάσει" τους κάβους που δεμένο το κρατούσανε και με τιμονιέρη, εραστή των διαδρομών και όχι των διαδρόμων, περιπλανόμενο (γενικά) κι ανήσυχο,να σας κρατά ενήμερους και σε "διορθωτική" πορεία τον nikitas...
[nikitas, μια άλλη ιστορία που σημάδεψε πορείες...]












[από αρχαίο ελληνικό αγγείο ]



[ " Θύρα σιωπηλή των Ηλύσιων, εσέ άνοιξα πρώτη; " -Ρώτημα - ΑΛΑΦΡΟΙΣΚΙΟΤΟΣ - Αγγελος Σικιελιανός]

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2017

... συνήθειες...

... πόσο μεγάλη η νύχτα, αλήθεια ποιος το ξέρει;
τόσα χρόνια να ψάχνεις την αιτία, να αναρωτιέσαι " που μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι"...
... και να επιμένεις στο ταξίδι ξορκίζοντας φόβους κι ελπίδες.....

...ξανά σφίγγοντας τα χέρια στο τιμόνι, κόντρα στην απάτη των ειδώλων όσο κι αν διαρκεί ...



https://youtu.be/bFnRlpb1Ha4?list=RDVXND9FWzFag



Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

σαν επιστροφή..

νάμαστε πάλι εδώ...
όχι δηλαδή πως λείψαμε, αλλά μας προσπερνάνε τα γεγονότα με γοργό ρυθμό. προβλέψιμα σε ικανοποιητικό  ποσοστό δε λέω κι επιβεβαιωτικά ίσως, αλλά....

το εξάμηνο που πέρασε, φορτισμένο με στιγμές ψυχοφθόρες, μέσα σε μια γενικευμένη αναταραχή. οι ρυθμοί να χάνονται και να αναρωτιέσαι, να πεις ή καλύτερα είναι να σωπάσεις;
όμως
"........ Ο παραχωρημένος σε σένα χρόνος είναι τόσο λίγος, ώστε εσύ, άν χάσεις ένα δευτερόλεπτο, έχεις χάσει κιόλας όλη σου τη ζωή, γιατί δεν είναι πιό μεγάλη, είναι μόνο τόσο μεγάλη, όσο ο χρόνος που χάνεις. Άν λοιπόν έχεις αρχίσει ένα δρόμο, συνέχισέ τον, με κάθε τρόπο, δεν μπορεί παρά να κερδίσεις, δε διατρέχεις κανέναν κίνδυνο, ίσως στο τέλος να πέσεις, αν είχες όμως από τα πρώτα βήματα γυρίσει πίσω και είχες κατέβει τη σκάλα, θα είχες πέσει από την αρχή και όχι ίσως, αλλά εντελώς σίγουρα. Άν λοιπόν δέ βρίσκεις τίποτε πίσω απ΄ αυτές τις πόρτες, υπάρχουν και άλλα πατώματα, άν πάνω δε βρείς τίποτε, δεν πειράζει, ανέβα σε νέες σκάλες. Όσο δε σταματάς ν΄ ανεβαίνεις, τα σκαλοπάτια δεν τελειώνουν, κάτω από τα πόδια σου που ανεβαίνουν, αυξάνονται κι αυτά προς τα πάνω."

νάμαστε πάλι εδώ, λοιπόν...


[
το απόσπασμα από το " Ο συνήγορος"  του Φράντς Κάφκα από το βιβλιαράκι " Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ" "ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ" Αθήνα 1971 σε μετάφραση  του Γιώργου Βαμβαλή]



Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012

επιστροφή ...


" ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ
Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
Είδατε ποτέ κανένα έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στο
           πριονιστήριο;
Η θέση μας είναι μέσα εδώ σ'  αυτό το δάσος
με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
με τις ρίζες σφηνωμένες μες στις πέτρες.
                                              [αρης αλεξάνδρου] "














φαντάσου να 'χεις τις απαντήσεις, και να ψάχνεις να βρεις τα ρωτήματα....
σε σκοτεινό λαβύρινθο πορεία τρομαχτική.
σκέψη γιομάτη ρωγμές, αδύνατο να γιομίσουνε,
μα/κι αφήνουνε μπασιές στη φρεσκαδούρα.
ο χρόνος δεν φτάνει να ξεμπλέξει νου και λέξεις
οι λέξεις, αχ οι λέξεις, αινίγματα και χελιδόνια
καταδικασμένοι πού 'μαστε να τις υπηρετούμε

όσο κι αν δίνουμε να φτάσουμε στην κορυφή, πίσω κατρακυλάμε,
σίσυφοι, υπηρέτες αυτού που ήμαστε πριν....

πόσο παράλογη είναι η επιστροφή;