Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 13 Μαΐου 2023

... όσα δεν ζήσαμε αυτά μας ανήκουν ....

 


                                        









"Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του
Γύρω απ' την ολοπράσινη επιτυχία των φύλλων
Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες

Ενώ η αθωότητα
Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα

Γλυκιά περιπέτεια Γλυκιά 
Η Ζωή"
(Ο.Ελύτης Προσανατολισμοι)




"... Αηδίες- ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό
ενός μκαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ' αναμασσάει η ξεδιάντροπη μνήμη,
όσα δεν ζήσαμε αυτά μας ανήκουν ..."
(Τάσος Λειβαδίτης, 25η ραψωδία της Οδύσσειας)

" Ο χρόνος, σκέφτομαι, ίσως είναι μια αργοπορημένη τιμωρία - για ποιο πανάρχαιο σφάλμα! Βραδιαζε. Άνοιξα το παράθυρο κι αφουγκράστηκα μακριά το αιώνιο παράπονο του κόσμου.

Έτσι συνήθως χάνουμε τα πιο ωραία χρόνια μας, από ΄να τίποτα: ένα αύριο που άργησε ή ένα λυκόφως που κράτησε πολύ..."

(Το Θλιμμένο Γραμματοκιβώτιο - Τασος Λειβαδίτης)

 " Χρόνια που πέσαν πάνω μας, σαν προβολείς./ Μας τουφεκίζουν έναν, έναν/ σαστισμένους λαγούς." (Μιχάλης Γκανάς)


" Δεν θα 'μαστε ποτέ / αυτό που είμαστε στιγμιαία / αλλ΄είναι θρίαμβος / αυτή η σταθερή απώλεια. / Σώζεται μόνο / η σιωπή του φύλλου / σκουραίνει το σώμα / μαζί με τη μέρα / ως της νύχτας την απρόσμενη / λάμψη του μαύρου. / Θρα'υσματα ζωής / αντικαταστούν τα χρώματα / στις μικρές απεικονίσεις / του ονείρου, / αμυχές / στις σκιές φωτός / στο προσωρινό δέρμα ..." ( "Θρίαμβος της σταθερής απώλειας" Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2021

...εφτά σε παίρνει αριστερά ...ΙΙ

 


... τη σχέση μιας ανάρτησης που 'ρχεται απ' το μακρινό - και πολλά υποσχόμενο - '14, με το ποίημα του Νίκου Καββαδία "Οι 7 νάνοι στο s/s Cyrenia", εξαιρετικά που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος, με απορία μεγάλη να ψάχνατε μπορεί, κάποιοι απ' τους επισκέπτες του ιστολόγιου... (για την ανάρτηση της 22ας του σεπτέμβρη '21, λέμε...)

[... φίλος, καλά - πολύ καλά - που γνωρίζει πράγματα, καταστάσεις, σκέψεις, πορείες, συμπεριφορές και φυσικά σημερινές κινήσεις, σ' ευθύ λόγο εξέθεσε την απορία..]

λοιπόν, ποιο μυστηριώδη αλγόριθμο ακολουθήσανε τα μικρά φαιά κύτταρα του μυαλού μου σαν ο "γκούγκλης" σ' ερώτημα άσχετο, ανέσυρε κι εμφάνισε την εν λόγω ανάρτηση, του ΄14, ώρα που απ΄το ραδιόφωνο ξεχύνονταν οι στίχοι του Καββαδία, να σας πω είναι αδύνατον...

"... μην το ζορίζεις..." ...  ποιών συνειρμών συνδυασμός δρόμους άνοιξε, εικόνες συνδύασε και άλμα στον χρόνο πίσω έγινε, άγνωστο...

.."...μάτσο χωράν(μ)ε σε μια κούφιαν απαλάμη..." ...

τσούρμο που βρεθήκαμε, πλεούμενο καταμεσής σε αφρισμένο πέλαγο να κουμαντάρουμε, με τον καιρό να το πλαγιοκοπεί και να το σπρώχνει σε βράχια τρομερά στην θωριά... τσούρμο που προσπαθεί σε "σουρταγιά" να φέρει το σκαρί και στην πορεία την χαραγμένη να κρατήσει... ένας αγώνας που θα δειχτεί - του αποτελέσματος συμπέρασμα - αίολος....

ένα σκαρί φορτωμένο όνειρα κι ελπίδες (σαν των στοιβαγμένων στ' αμπάρια του s/s cyrenia καταφρονεμένων ψυχών που δρόμο πήρανε για τον "παράδεισο' της αυστραλίας). κι ένας αγώνας τρομερός να το γλιτώσουμε - το σκαρί - απ΄το να 'ξωκείλει, μπαλώνοντας ρήγματα και ρήγματα και πέρα απ' τις κακοτοπιές να κρατηθεί προσπαθώντας... με τους καπεταναίους χαμπάρι να μην θέλουνε να πάρουνε τον κίνδυνο ποιος είναι. σε μιαν εμμονική επιμονή σε λάθος δρόμο να το στρέφουν...

κι έπειτα

έπειτα, που επιβεβαιώθηκαν οι σκέψεις κάποιων πως το σκαρί για βούλιαγμα οδηγούσαν επίτηδες, συνειδητή επιλογή ν' απαλλαγούν απ΄αυτό κι από το τσούρμο του. [όπως, φορές που ακούμε λέει πως επίτηδες βουλιάζουν το σκαρί κι από της ασφάλειας τα χρήματα καινούργιο, ολοκαίνουργιο, χτίζουν, με νιους συντρόφους ν' ανοιχτούν...].

κι έτσι βρεθήκαμε  να ΄χουμε  'ξωκείλει σ΄ερημονήσι αποκομμένοι κι έξω απ' την πορεία που ΄χαμε χαράξει μίλια πολλά....

κι ειπώθηκε, πως έτσι έπρεπε να γίνει. ν΄απαλλαγεί απ΄τ΄άχρηστο το σάπιο το σκαρί και το τσούρμο η "εταιρεία" και ν' ανοιχτεί με το νιο πλεούμενο - ήδη που 'χτιζε χωρίς να το γνωρίζουμε άλλωστε -  ο καπετάνιος με αέρα νίκης... απαλλαγμένος απ' τα βαρίδια...

.. μα το σκαρί το νιο αύτανδρο μες του λιμανιού την ηρεμία και ησυχία, πριν καν κινήσει βούλιαξε....

γι αυτό σας λέω..

νάνοι στο μπόι αποδείχτηκε.. εφτά για περισσότεροι τι νόημα έχει τώρα.. νάνοι φανήκαν(μ)ε στο κάλεσμα και στην εμπιστοσύνη του κόσμου... κι αν εφτά (07) στου δέκα(10) τι σημασία πόσοι οι "χρήσιμοι"και πόσοι οι "άχρηστοι"...

αυτή η ιστορία της ανάρτησης. κι αυτών η ιστορία πρέπει να γραφεί κάποτε, γιατί διδακτική μπορεί να είναι... 

και σήμερα σκαριά που χτίζονται με βιάση καινούργια ή να καλαφατίζονται παλιά και στη στρατολόγηση τσούρμων που 'χουμε μπει  - κάποια λένε καταδικασμένα απ' την αρχή πως είναι, μα δεν το βλέπουνε άραγε; -  σκέφτομαι μια σειρά σημειώματα μπορεί στο λίγο να βοηθήσουν....

... έτσι λοιπόν, καλά να είμαστε κι όρεξη να υπάρχει σε τούτη την ενότητα ".. εφτά σε παίρνει αριστερά ..."  συνέχεια να 'χουμε....


...ακολουθεί...


Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2021

... εφτά σε παίρνει αριστερά ... (;)...


... το 7 ως αριθμός, σέρνει κάτι το μυστηριακό...

...σε τούτη την αναφορά, απλά τυχαίνει  να πέφτει / μετρά/  στο χρόνο που κύλησε (όπως κύλησε..) από μια διαφαινόμενη νέα εποχή που 'χει αρχίσει (λένε αυτοί που γνωρίζουν) και την εποχή  που σηματοδοτούσε νέα περίοδο ΕΛΠΙΔΑΣ ενός νέου ΆΛΛΟΥ ξεκινήματος όπως πιστέψαμε και περιγράφεται στην ανασυρμένη ανάρτηση του τότε .. [δευτέρα 01 σεπτέμβρη 2014...]  και της προτροπής (σχόλιο του mitos ):    "Απελευτερώστε τα όνειρα από τον ύπνο,  Ξυπνήστε την εξέγερση     eidenai-mitos"

ενθυμήματα του ανεκπλήρωτου και της "οπισθοδρομίας"....  

[εδώ:  http://nikitas-myblog.blogspot.com/2014/09/blog-post.html  ]

"ΔΕΥΤΈΡΑ, 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2014

νέα περίοδος - καλή αρχή!!!


της δημοτικής αρχής η αλλαγή κι επίσημα
κι αρχίζει το στοίχημα το μεγάλο. για τη νέα δημοτική αρχή των Λευκαδίων, μα περισσότερο για το κόσμο που την εμπιστεύτηκε

μικρό το βήμα της επιλογής μη το νομίζετε, τούτων των αθεράπευτα ρομαντικών που επιμένουνε...
που καταμεσής στης κρίσης το τυφώνα, σε μια κατάρρευση πρωτόγνωρη σε έκταση, ένταση, διάρκεια, προσφέρουν εαυτούς λειτουργούς των κοινών...
ελπίδα, πρώτα και κύρια ελπίδα φέροντες!
που δεν δειλιάσανε,δεν κιοτέψανε δεν επιλέξανε τη σιγουριά της κριτικής από την ακρούλα μακρόθεν  και τις μεγάλες κουβέντες
ε λοιπόν, γι' αυτό και μόνο πρέπει να πετύχει τούτη η αλλαγή, τούτη η δημοτική αρχή
για την ελπίδα που μοιράζει
και σ' αυτή τη πορεία ζητάει και θα προσπαθήσει, και θα το καταφέρει, σίγουρα, του κόσμου τη συμπαράσταση του κόσμου τη συμμετοχή με προτάσεις αλλά και κριτική και έλεγχο να έχει
γιατί τελικά υπόθεση του κόσμου είναι το μέλλον κι όχι των λογής λογής σωτήρων που λευκή ζητούσανε εξουσιοδότηση  "

................................................................................

...   μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει ... ... ...





... πέρασε χρόνος αρκετός....
και τώρα; 
... στον χρόνο που απομένει, αν και πόσο μπορετό να  ξαναζωντανέψει η ελπίδα το ζητούμενο, και πως να βοηθήσουμε, κομμάτι πιο σοφοί πια.... 
... και πόσο μια 7/ετία μπορεί να συντρέξει στην προσπάθεια..

... ίδωμεν.....

(... ακολουθεί... )

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2016

...σκλάβος του χρόνου...

Μέθα

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι
μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα,
τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, κάθε τι ποὺ φεύγει,
κάθε τι ποὺ στενάζει, κάθε τι ποὺ κυλάει, ποὺ τραγουδάει,
ποὺ μιλάει· ῥώτα τί ὥρα εἶναι;
Κι ὁ ἄνεμος, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι,
θὰ σοῦ ἀπαντήσουν: Εἶναι ἡ ὥρα τῆς μέθης!
Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!
Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ ῥακή, μὲ κρασί, μὲ ποίηση, μὲ ἀρετή...
-Μὲ ὅ,τι θέλεις, ἀλλὰ μέθα!...

Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.
Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:
-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!
Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Charles Baudelaire

[από:  www.nektarios.gr]

..........
"Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!"
ή
"Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου, 
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!"
..............
; ; ;


«Κάθε άνθρωπος άξιος γι΄ αυτό τ’ όνομα Έχει μες στην καρδιά ένα κίτρινο Φίδι, Θρονιασμένο σα μέσα σε καθέδρα Που, αν λέει: «Θέλω!» Αποκρίνεται όχι! Βύθισε τα μάτια σου μες στα προσηλωμένα μάτια Των θηλυκών Σατύρων ή των νυμφών του Χάους, Η νύξη λέει: «Το καθήκον σου σκέψου!» Κάνε παιδιά, φύτευε δέντρα Δούλευε στίχους, λάξεψε μάρμαρα Η νύξη λέει: «Θα ζεις απόψε;» Ό,τι κι αν προσχεδιάζει ή αν ελπίζει, Ο άνθρωπος δε ζει μια στιγμή Δίχως να υπομένει το νυγμό της προαγγελίας Της ανυπόφορης Έχιδνας»

Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2014

ανωφελη εμπιστοσύνη....




"...κρυφή πληγή η ψυχή μου
και συ της στάλαξες αλάτι..."

... στον χρόνο που πέρασε...



Ανώφελα


Θα ανταμώσουμε ξανά
- εσύ και γω-

Και θα μαστε δυο ξένοι

Μπορεί να μας γνωρίσουν
Απ΄την αρχή
Και να χαιρετηθούμε ευγενικά
- αν αυτό η περίσταση επιβάλει -
Μα πιά το ξέρω
τα μάτια ούτε λεπτό δε
Θα σταθούν
Στο σώμα που κάποτε επόθησαν
(έτσι κι αλλιώς κι αυτό
θα χει χαθεί
Θυσία σε χρόνο
Σαρκοβόρο)

Μόνο μια μνήμη κουτσή
Μ'  επιμονή θ'  αναζητά
- νοσταλγικά -
Το τι αγνοώντας

Γνώση ανώφελη

Άλλωστε
Αύγουστος πια


Λέξη ακριβή χαρίζω σου...

εμπιστεύομαι πάει να πει
πολλά πράγματα

επιτρέπω
να κρυφοκοιτάξεις
απ' τη μια ή
τις πολλές μου χαραμάδες

σου ανοίγω
παράθυρο
δες με σου λέω

άλλοτε
σε μπάζω απ' την κρυφή μου
πόρτα
γίνεσαι ο ακριβός μου μάρτυρας

και καμιά φορά
αφήνω την ψυχή μου
στα χέρια σου απάνω

(κρυφή πληγή η ψυχή μου
και συ της στάλαξες αλάτι)






τα ποιήματα από τη συλλογή της meril (Μέρη Λιόντη), "Θέρος το χειμαζόμενον", εκδόσεις Σαιξπηρικόν,
και η φωτογραφία από το ιστολόγιό της, εδώ,  με τρόπο απλό, 





...ευχές για μιαν ανατροπή..