"Άχ", είπε το ποντίκι, " ο κόσμος γίνεται κάθε μέρα και στενότερος. Πρώτα ήταν τόσο πλατύς, που εγώ φοβόμουν, έτρεχα και ήμουν ευτυχισμένο, που τελικά έβλεπα δεξιά και αριστερά στο βάθος τοίχους, αλλά αυτοί οι μακρινοί τοίχοι κλείνουν τόσο γρήγορα μεταξύ τους, ώστε εγώ βρίσκομαι κιόλας στο τελευταίο δωμάτιο, κι εκεί στη γωνιά στέκει η παγίδα που θα τρέξω μέσα της" - " Πρέπει να αλλάξεις μόνο την κατεύθυνση της πορείας", είπε η γάτα και το έφαγε.
Ομοτάξιδοι χαρείτε αυτό το μικρό παραμύθι από τον Φράντς Κάφκα....
και για συμπλήρωμα το τελείωμα από το " Ο συνήγορος" του ίδιου:
........ Ο παραχωρημένος σε σένα χρόνος είναι τόσο λίγος, ώστε εσύ, άν χάσεις ένα δευτερόλεπτο, έχεις χάσει κιόλας όλη σου τη ζωή, γιατί δεν είναι πιό μεγάλη, είναι μόνο τόσο μεγάλη, όσο ο χρόνος που χάνεις. Άν λοιπόν έχεις αρχίσει ένα δρόμο, συνέχισέ τον, με κάθε τρόπο, δεν μπορεί παρά να κερδίσεις, δε διατρέχεις κανέναν κίνδυνο, ίσως στο τέλος να πέσεις, αν είχες όμως από τα πρώτα βήματα γυρίσει πίσω και είχες κατέβει τη σκάλα, θα είχες πέσει από την αρχή και όχι ίσως, αλλά εντελώς σίγουρα. Άν λοιπόν δέ βρίσκεις τίποτε πίσω απ΄ αυτές τις πόρτες, υπάρχουν και άλλα πατώματα, άν πάνω δε βρείς τίποτε, δεν πειράζει, ανέβα σε νέες σκάλες. Όσο δε σταματάς ν΄ ανεβαίνεις, τα σκαλοπάτια δεν τελειώνουν, κάτω από τα πόδια σου που ανεβαίνουν, αυξάνονται κι αυτά προς τα πάνω.
Η μετάφραση είναι του Γιώργου Βαμβαλή σε εκδόσεις "ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ" Αθήνα 1971...............
Το βιβλιαράκι " Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ" περιλαμβάνει 13 ανέκδοτα διηγήματα.
Δεν διάβασα ποτέ μια γραμμή απ΄αυτόν τον συγγραφέα, που να μην με ενδιέφερε απόλυτα ή να μην ήταν εκπληκτική. Εγραψε ο RAINER MARIA RILKE..
Διαβαστε ομοτάξιδοι και αφεθείτε στο λίκνισμα του λόγου στήν έκθεση της φαντασίας...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
8 σχόλια:
Τα σκαλοπάτια και τον άντρα στον πίνακα του Νταλί ,θυμήσου..Πού οδηγούν;Σε μια ατέλειωτη θάλασσα,σε ταξίδια του νου ή του δρόμου,αδιάφορο.
Στην ίδια θεματική κινείσαι,των δρόμων.Καθε λογής,τόπαμε αυτό..
αγαπητή lolita, τα πάντα είναι δρόμος...
αλοιμονο σ΄ αυτούς που σταματάνε.. και λένε βολεύτηκα.....
η βολή τους είναι ψευδεπίγραφη.....
εγώ είμαι από τους οδοιπόρους και θελω να συνεχίσω ψάχνοντας καινούργιες διαδρομές....
ΑΣΕΒΕΣ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ
Τρελάθηκες δύση?
Βγάλε αμέσως τα κόκκινα
ντροπή
στην κηδεία σου πας
Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ /"μεταφερθήκαμε παραπλεύρως"
"...Πόσες φορές
μέσα σε μία τόσο σύντομη ζωή
αφθόνησε να πεθαίνω.
Και με τί φωτογένεια".
Ο ειρμός του ποταμού διεκόπη. Η συνοχή όμως του τοπίου είταν τόση που και ο ποταμός κυλούσε. Μέσα από τα φύλλα των αγρών προς το γεφύρι που χτυπούσε ο ήλιος τα σπαρτά τα λευκά στήθη τα λουλούδια μέσα στα διάφανα πουκάμισα που ακουμπούσαν στα χαράματα τα κορίτσια σκύβαν γυμνά ή σχεδόν γυμνά να συνθλίψουν και να χαιδέψουν γενικά τα σωματά τους και τα σώματα των ανθών. Ο περιφερειακός δρόμος του έγινε δρόμος ολοκλήρου πόλεως και το ποτάμι που την χωρίζει σε έξη μέρη αγκαλιάζει την ώρα που συνελήφθη το τοπίο στα δάχτυλα του πεπρωμένου.
ΘΡΥΛΙΚΟΝ ΑΝΑΚΛΙΝΤΡΟΝ
Κοιτάς το δέντρο,τον κορμό του.
-Κανένα σημάδι απ' τα παλιά χαράγματα στη φλύδα,
οι φωνές σταμάτησαν.Καμιά ηχώ.
Κι αν φώναζες ένα όνομα δεν ξαναγύριζε πίσω,
ούτε καν αλλαγμένο.(.....)
Οι ουλές....
τα χαράγματα είναι οι ουλές που μας ακολουθάνε...
το βάθος του χαράγματος αντιστρόφως ανάλλογο του χρόνου που κύλησε, είναι...
Η επούλωση...
στους νεαρούς κορμούς, θεωρείται κατα κανόνα ολοσχερής... και το σημάδι του χρόνου που μένει μιαν ανάμνηση γλυκόπικρη να φέρνει...
πόσο λάθος!!!!
στους γέρικους κορμούς, αδιάφορη, κατα κανόνα θεωρείται... ως πταίσμα...
πόσο λάθος!!!
Στο κόσμο του πνεματος υπάρχει ηχώ;
ή οι φωνές μας κρέμονται στο κενό απειλιτικά.....
Σας αφιερώνω την "κραυγή" του Μουνκ....
Τιπίνακας..Πόση αγωνία χώρεσε στην ψυχή αυτού του ανθρώπου..Νομίζω ότι συγκέντρωσε στους πίνακές του όλο τον πόνο του κόσμου..
..................................
Έίδες πόσα σου αποκαλύπτουν οι κορμοί των δέντρων;Τάλεγα εγώ..πριν καιρό..αλλά ..φωνή βοώντος ..Και το τραγικότερο,χωρίς ηχώ.
Δημοσίευση σχολίου