Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Τό παραμύθι ἑνός ραγισμένου ἔρωτα



Μι φορ κι να καιρό,
ταν να γραμμόφωνο.
να λομόναχο γραμμόφωνο.
Μ μπορε κα ν μν τανε γραμμόφωνο
κα νά ταν μόνο να τραγούδι,
πο ζητοσε να γραμμόφωνο,
γι ν πε τ καημό του.

Μι φορ κι να καιρό,
ταν νας Ερωτας.
νας λομόναχος ρωτας
πο γύριζε μ μία πλάκα στ μασχάλη,
γι ν βρε να γραμμόφωνο
γι ν πει τ καημό του.

Αποτέλεσμα εικόνας για γραμμοφωνο

«ρωτα μ σ πλάνεψαν
λλων ματιν μεθύσια
κα μέσ᾿ τ κυπαρίσια
περνς μ μι᾿ λλη νιά;
ρωτ᾿ δικοθάνατε,
ρωτα χρυσομάλλη,
ν σ᾿ εδαν μ μιν λλη,
ταν Λησμονιά».

Μι φορ κι να καιρό,
δν ταν νας ρωτας,
δν ταν νας πόνος.
ταν μισς ρωτας -μισς πόνος-
κα μι μισ πλάκα,
πού λεγε τ μισό της σκοπό:
«ρωτα μ σ... ρωτα μ σ...
ρωτα μισέ... ρωτα μισέ...»

Θέ μου!
Μ
δ βρίσκεται να χέρι!
να πονετικ χέρι,
γι ν᾿ νασηκώσει τ βελόνα
κα ν᾿ κουστε ξανά,
λόκληρος ρωτας,
λόκληρο τ τραγούδι:

«ρωτα μ σ σκότωσαν
τ μαγεμένα βέλη;
ρωτα Μακιαβέλλι.
Τ μάτια πο σ λάβωσαν,
μ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ταν πυρωμένα
κα
μπήχτηκαν βαθιά».
......................................................

Ποιός μου χτυπ τ τζάμι;
Μ μο χτυπτε.
Δν εμαι δ.
δ κατοικε Μοναξι
μ μόνιμη νοικάρισα τ Πλήξη.

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Μάταια χτυπτε.
γ δ μπορ ν᾿ νοίξω.
Δ μπορ ν συρτ
οτ᾿ ς τ πόρτα το σπιτιο μου,
οτ᾿ ς τ πόρτα το λλου κόσμου.

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Δν εμαι δ.
δ εν᾿ να ξερ ντομο
σ᾿ να κόσμο, -φέρετρο-
που παγορεύεται -μ κίνδυνο νάστασης-
κόμη κι θάνατός σου!

Μ μο χτυπτε λοιπν τ τζάμι.
Κάνετε λάθος.
Λάθος στ σπίτι.
Λάθος στ πόρτα.
Λάθος στν αἰῶνα.
Λάθος. Λάθος. Λάθος!

Γι᾿ ατ πάψτε.
Πάψτε -γι τ Θεό- ν μο χτυπτε!
Σς τ ξαναλέω- μή!
δ δ κατοικ γώ.
δ κατοικε μία αμοβόρα
κι κροβάτισα ράχνη,
πο
πρν λίγο φαγε μία πεταλούδα.
Μι χρυσή, λεπτ πεταλούδα,
πο -λίμονο- εχε τ᾿ νομά μου!


ρα δν εχα γαπηθε, ατ ταν λο
σως νόητα ποδύθηκα τ ρόλο
Γελωτοποιο πολ μετρίας κλάσης
Λησμονημένος σ μιν χρηστη ποθήκη
λίθιος κοκλος μ σπασμένη μύτη

 «Κάτω Ἀπὸ Τὰ Κάστρα Τῆς Ἐλπίδας»  -   Μενέλαος Λουντέμης

Δεν υπάρχουν σχόλια: